Erkki Olavi Salmenhaara (ur. 12 marca 1941 w Helsinkach, zm. 19 marca 2002 tamże) – fiński kompozytor i muzykolog.
Życiorys W latach 1958–1963 studiował kompozycję u Joonasa Kokkonena w Akademii Sibeliusa w Helsinkach. Studia muzykologiczne odbył w latach 1960–1965 na Uniwersytecie Helsińskim. W 1963 roku przebywał w Wiedniu, gdzie był uczniem Györgya Ligetiego. W latach 1963–1973 współpracował jako krytyk muzyczny z dziennikiem „Helsingin Sanomat”. Od 1966 roku był wykładowcą wydziału muzykologii Uniwersytetu Helsińskiego, gdzie w 1970 roku uzyskał stopień doktora, a w 1975 roku tytuł profesora. W latach 1974–1976 pełnił funkcję przewodniczącego Związku Kompozytorów Fińskich. Od 1974 do 1978 roku był przewodniczącym Fińskiego Stowarzyszenia Orkiestr Symfonicznych.
Twórczość W początkowym okresie pozostawał pod wpływem prądów awangardowych, nawiązywał szczególnie do twórczości Györgya Ligetiego, od którego zaczerpnął specyficzną strukturę fakturalną i melodyczną oraz technikę mikropolifoniczną. Z czasem odszedł jednak od eksperymentów formalnych w kierunku neotonalności, opierając swoje kompozycje o elementy diatoniczne, bitonalne i repetytywne.
Publikował książki z zakresu teorii i historii muzyki, napisał m.in. biografie Jeana Sibeliusa i Leeviego Madetoi oraz monografię poświęconą symfoniom Johannesa Brahmsa. W latach 1995–1996 opublikował czterotomową historię muzyki fińskiej.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Fińscy kompozytorzy operowi Kategoria:Fińscy muzykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Ludzie urodzeni w Helsinkach Kategoria:Absolwenci Akademii Sibeliusa