mały|Popiersie Klaudiusza II. Ragonidzi – fikcyjny ród wywodzący się od pasterza dardańskiego Ragona, odgrywający znaczącą rolę w historii cesarstwa rzymskiego w IV wieku, opisanej w pierwszym tomie Twarzy księżyca Teodora Parnickiego. Najznakomitszymi Ragonidami w powieści są cesarze Klaudiusz II Gocki i Kwintyliusz.
Rago Klaudiusz Senecjo 26 lutego 212 roku Rago, pasterz dardański, zranił rzymskiego poborcę podatkowego i wraz z żoną, Teutą, uciekł w trudno dostępne góry. Przystał do gromady zbiegów, która wkrótce przekształciła się w bandę zbójców. Kiedy banda urosła w siłę, Rzymianie zaczęli ją wykorzystywać, w zamian za bogate dary, do wypraw za Dunaj i pacyfikacji lokalnych buntów. W wyniku jednej z takich wypraw, przeciw Sarmatom w 234 roku, Ragon został adoptowany przez ojca swego towarzysza i przyjął imiona: Klaudiusz Senecjo. W dwa lata później Teuta zginęła próbując powstrzymać swych braci, dowódców bandy, walczących na noże o to, czy banda ma zejść z gór i przyjąć znaki legionowe. Po śmierci całej trójki, Rago, jako najbliższy powinowaty wodzów, został przywódcą bandy i sprowadził bandę na nizinę, za co od Rzymian otrzymał stanowisko nadzorcy kopalń i dom w Naissus. Zginął w 239 roku porwany i wrzucony do szybu kopalni przez rozwścieczonych jego okrucieństwem górników. Jego śmierć pomścił, a miasto ocalił od chaosu, syn Klaudiusz, prowadząc szarżę przeciw buntownikom na czele jeńców sarmackich.
Żonami Ragona były: Teuta – Dardanka, siostra sześciu braci. Gdy wraz z Ragonem uciekła w góry, żyli już tylko dwaj z nich i przewodzili bandzie zbiegów i wyrzutków. Teuta, zazdrosna o przywiezioną przez męża z wyprawy brankę, odkryła na swoje nieszczęście, że dziewczyna jest w ciąży. Nie przyszło jej do głowy, że ojcem mógłby być któryś z synów, a podejrzewając o to męża, rzuciła się pomiędzy walczących na noże braci i zginęła. Mitorania – Chorezmijka. Rago przywiózł ją z wyprawy w 234 roku ,jako młodziutką brankę, podającą się za córkę króla chorezmijskiego. Poślubił ją po dwóch latach wdowieństwa.
Dzieci Ragona Teuta(Dardanka)∞Ragon Senecjo∞Mitroania(Chorezmijka) (podmieniony?)Dwie siostry NN(zmarłe w dzieciństwie)Klaudiusz(cesarz 268-270)Brat NN(rozszarpany przez wilki)Kwintyliusz(cesarz 270)∞ Paula
dwie córki – młodsza zmarła w niemowlęctwie, starsza zginęła przebita sarmacką strzałą. Klaudiusz – współpracownik Decjusza, cesarz w latach 268-270. Urodzony najprawdopodobniej ok. 219-220 roku. Zmarł na cholerę po zwycięskiej bitwie z Gotami młodszy brat – został rozszarpany przez wilki za osadą. Kwintyliusz – najmłodszy syn Ragona i Teuty. Urodzony około 223-224 roku. Matka podejrzewała, że mąż podmienił go przy urodzeniu. Bardzo wrażliwy, w dzieciństwie chroniony przez starszego brata. W 270 roku, po śmierci brata, został cesarzem. Popełnił samobójstwo, stanąwszy wobec konieczności zamordowania swego rywala. Paula Numidyjka – żona Kwintyliusza, poślubiona przez niego w 244 roku, chrześcijanka, zginęła podczas prześladowania chrześcijan. Przez swych współbraci czczona jako męczennik Paweł.
Potomkowie Mitroanii Klaudiusz(cesarz 268-270)Kwintyliusz(cesarz 270)Mitroania(Chorezmijka) Anulinus lub ∞ ∞ (podmieniony?)(rzekomy) Septymiusz Senecjo∞ 1. Aleksandra2. matka SykoriuszaKonstancjuszwymieniony na Septyma(cesarz 306-307,ojciec Konstantyna) Anulinus młodszyKlaudiazmarła w połogu 1222adoptowany Kwintus Bassus∞ 5. żona Bassusakról Chorezmupotem kapłan w Bosporzesynpracownik mennicysynuczeń OrygenesaSykoriusz Pompejusz∞ 1. Proba2. NNcórka∞ Minerwiusz 12 Kwintus SenecjoGajus Basjanus Sykoriusz Probusmłodsza córka zaręczona z SenecjonemMinerwina
mały|Minerwina. z Klaudiuszem lub Kwintyliuszem: Septymiusza Senecjona – urodzony w 236, syn Mitroanii i jednego z jej krótkotrwałych, tajnych mężów Klaudiusza lub Kwintyliusza, wedle świadectw Anulinusa starszego, podmieniony w połogu przez jego prawnego ojca, Ragona. Wbrew przekonaniom Mitroanii narrator twierdzi, że Septymiusz był prawdziwym jej synem. ożenił się po raz pierwszy z Aleksandrą, córką króla perskiego Ardaszyra I. Przyłapawszy ją, na gorącym uczynku mordowania Chozroesa armeńskiego, wymierzył jej osobiście karę śmierci. Miał z nią syna: Kwintusa Klaudiusza Senecjona Bassusa – urodzonego w 254 roku, który po śmierci senatora Bassusa poślubił wdowę po nim, obejmując jego majątek i opiekę nad dziećmi z trzeciego małżeństwa oraz przyjmując imię Bassus. z wdową po senatorze Bassusie – jego piątą żoną – miał synów: Kwintusa Klaudiusza Senecjona Bassusa Pulchra, znanego jako Senecjo. Gajusa Klaudiusza Senecjona Bassusa Pulchra, powinowatego cesarza Konstantyna, zwanego Basjanus. po raz drugi ożenił się z matką Sykoriusza Pompejusza wdową po murarzu z nowogreckiego Posilippos. Miał z nią trzech synów: najstarszego – urodzonego w 258 roku, autora trzytomowej historii wojen cesarzy Waleriana, Galiena i Klaudiusza, osadzonego na tronie chorezmijskim przez babkę Mitroanię w 274 roku, po utracie władzy kapłana Dzeusa-Jehowy w Bosporze cymmeryjskim. średniego – pracownika mennicy cesarskiej, który stanął na czele buntu, krwawo stłumionego przez cesarza Aureliana; najmłodszego – nawróconego na chrześcijaństwo przez Terencję Pergamenkę, uczennicę Orygenesa i Sekstusa Juliusza zwanego Afrykańskim lub Palestyńskim. adoptował też jej syna z pierwszego małżeństwa – Sykoriusza Pompejusza. Ten miał dwie żony: pierwsza – Proba urodziła mu syna: Sykoriusza Probusa, urodzonego w 283 roku; druga – nieznanego imienia, urodziła mu córkę, która z powodu małoletności zawarła ugodę małżeńską z Senecjonem. Konstancjusza – po odkryciu przez Mitroanię, że jej syn Septymiusz został w rzeczywistości podmieniony, zaczęła ona rozgłaszać, że faktycznym wymienionym na Septymiusza, jej synem ze związku z Klaudiuszem był Konstancjusz. Konstancjusz z pierwszą żoną, Heleną, posługaczką w bityńskiej gospodzie, miał syna: Konstantyna – jego legalną nałożnicą została prawnuczka Mitroanii z małżeństwa z Anulinusem, Minerwina. z Anulinusem starszym: Klaudię Mitroanię Anulinę – zmarła w połogu. jej córka – zamężna z Minerwiuszem, wydała na świat dwoje dzieci. córkę Minerwinę – upatrzona przez Mitroanię na żonę Sykoriusza Probusa, potem po wplątaniu do rodu Ragonidów Konstancjusza, ku niezadowoleniu rodziny, na żonę Konstantyna. Ostatecznie została jego legalną nałożnicą; młodszego syna. Anulinusa młodszego, który został prokonsulem prowincji Afryka. z koniuchem chorezmijskim: Afrygusa – władcę Chorezmii i założyciela nowej dynastii Afrygidów.
Księga rodu Ragonidów Opowieść o rodzie Ragonidów jest dziełem Mitroanii. Tworzy ją ona mając na oku cel polityczny. Próbuje wpłynąć poprzez fikcję na rzeczywistość, przy okazji starając się ugruntować własną tożsamość, ginącą w niepewnej wiedzy o przeszłości. Jej opowieść przygotowuje daleko w przód miejsce dla kolejnych potomków. W ciasną przestrzeń historii rodzinnej jej autorka stara się zmieścić wielką historię. Wykonuje w ten sposób ważną pracę dla synów Ragona, sprawia że w historii świata poczują się jak u siebie w domu. Stara się zapanować nad zgiełkiem zbyt bogatej w wydarzenia przeszłości i jednocześnie, opowiadając o sobie jako o córce i wnuczce władców Chorezmu, stworzyć atrakcyjny wzorzec, w którym rozpoznają się jej słuchacze, w przyszłości cesarze rzymscy.
Mitroania jak montażysta filmowy łączy niezhierarchizowane wydarzenia w spójną całość. Walki dynastyczne w Chorezmii stają się prologiem do historii Ragonidów. Musi jednak działać ostrożnie: uzgadniać sprzeczne relacje, wypełniać puste miejsca. Ujmuje chaotyczny świat walk w Chorezmii w kategorie celu, działania, akcji. Wielogłosowa przeszłość ma jednak tendencję do ciągłego rozsadzania narracji. Proces tworzenia fabuły sagi wymaga od Mitroanii sporych ograniczeń. Autorka opowieści podlega presji z dwóch stron. Jest zbyt wiele zdarzeń do opowiedzenia, żeby zachować spójność fabuły, a jednocześnie nie wiadomo, co wyrzucić, a co zostawić, bo przyszłość opowiadanej historii jest nieznana. Z czasem wobec śmierci synów Ragona i Teuty wzrasta rola wątków, które z dodatkowych, stają się alternatywnymi. Mitroania traci panowanie nad fabułą i popada w kryzys poznawczy: nie wie czy jest, czy nie jest córką Wazamara, jest natomiast przekonana, że żadnych Ragonidów nie ma i poza Klaudiuszem nigdy nie było.
Uwagi
Przypisy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Twarz księżyca Kategoria:Postacie z utworów Teodora Parnickiego