Państwowy Fundusz Mieszkaniowy – wydzielone środki finansowe ustanowione ustawą z 1919 r., mający celu ułatwienie budowy domów z małymi, tanimi oraz higienicznymi mieszkaniami dla ludności niezamożnejUstawa z dnia 1 sierpnia 1919 r. w przedmiocie utworzenia Państwowego Funduszu Mieszkaniowego. ..
Zarządzanie Funduszem Zarząd funduszem należał do Komisji, która składała się z Ministra Zdrowia Publicznego oraz z przedstawicieli Ministerstw: Skarbu, Robót Publicznych i Zdrowia Publicznego.
Fundusz Mieszkaniowy posiadał atrybucję osoby prawnej.
Przeznaczenie Funduszu Państwowy Fundusz Mieszkaniowy przeznaczony był: w celu bezpośredniego udzielania pożyczek, w celu przyjmowania poręki za pożyczki i ich oprocentowanie.
Komisja Funduszu zarządzała nimi w dwóch oddzielnych postępowaniach.
Suma roczna poręczeń, objętych przez Komisję dla udzielania poręki, nie mogła przekraczać 10-krotnej wysokości rocznej dotacji Funduszu. Z tytułu poręki Państwo odpowiadało wobec udzielających pożyczki po wyczerpaniu wszystkich środków prawnych przeciw dłużnikowi.
Na rzecz Funduszu wstawiano corocznie do budżetu Państwa odpowiednie kwoty, które wpłacano do majątku Funduszu. W 1919 r. dotacja na pożyczki wyniosła 15 000 000 marek.
Pomoc kredytowa Pomocy kredytowej udzielano w pierwszym rzędzie zarządom komunalnym: na zakup terenów, materiałów budowlanych lub ich wytwarzanie oraz na budowę domów z małymi, tanimi mieszkaniami higienicznymi dla ludności niezamożnej w szczególności dla inwalidów wojennych, dla wdów i sierot po poległych wojskowych oraz dla niezamożnych rodzin robotniczych i urzędniczych, obarczonych licznym potomstwem; na pożyczki, które zarządy komunalne przyznawały kooperatywom mieszkaniowym, organizacjom społecznym i instytucjom, na zakup terenu pod budowę lub na budowę małych tanich mieszkań.
Ogólna suma obciążeń nieruchomości korzystających z poręki Funduszu nie mogła przekroczyć 95% szacunku nieruchomości.
Udzielane pożyczki zwracane były Funduszowi w ratach umarzającej pożyczki
Pojęcie tanie mieszkania Za małe, tanie i higieniczne mieszkania uważano mieszkaniaRozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Robót Publicznych z dnia 3 lutego 1920 r. Instrukcja dla Komisji Państwowego Funduszu Mieszkaniowego. .Rozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego z dnia 24 lutego 1922 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Robót Publicznych w przedmiocie zmiany ustępu 4 art. 24 Instrukcji dla Komisji państwowego funduszu mieszkaniowego. .: których powierzchnia mieszkalna, bez uwzględniania pomieszczeń ubocznych (przedpokoi, spiżarń, łazienek, wychodków) nie wynosiła więcej jak 100 m² i które były dla siebie wewnętrznie zamknięte; których czynsz mógł być pobierany w takiej sumie, żeby właściciel domu, po potrąceniu z ogólnej sumy czynszowej wydatków, nie płacił nie więcej jak 7%.
Warunki otrzymanie pożyczki W celu zbadania budowli pod względem techniczno-budowlanym, sanitarnym i policyjno-obyczajowym oraz celem wyjaśnienia innych ważnych spraw administracyjnych, należało dołączyć do prośby o pożyczkę: sporządzony urzędowo wyciąg z księgi hipotecznej, plany budowlane i sytuacyjne (szkice sytuacyjne), obliczenie rentowności i przedstawienie kosztorysu wraz z opisem budowy, zasady wynajmu mieszkań, porządek prawny, w którym należało zwłaszcza uregulować terminy wypowiadania umowy (przynajmniej na 14 dni); wykaz stanu majątkowego osoby starającej się o pożyczkę.
Przypisy
Kategoria:Fundusze celowe