Skojec, także szkojecForma oboczna będąca w użyciu (por. Ryszard Kiersnowski: Moneta w kulturze wieków średnich. Warszawa: PIW, 1988, s. 150). (niem. Scot/Skot, Schot, Schoter) – średniowieczna niemiecka jednostka obrachunkowa i jednostka masy.
Stosowana również na ziemiach polskich, w XIV-XVI w. równa była 1/24 grzywny chełmińskiej (8,23 g) i rozliczana następująco: 1 skojec = 30 fenigów 1 wiardunek = 6 skojcówHelmut Kahnt: Das grosse Münzlexikon von A bis Z. Regensburg: H. Gietl/Battenberg, 2005, s. 434.. W polskim obrocie pieniężnym skojec w XIV stuleciu odpowiadał wartości 2 groszy praskich.
W czasach stosowania gatunkowych systemów monetarnych skojec nigdy nie miał postaci monety, bito jednak na Śląsku ćwierćskojce (kwartniki), a w państwie krzyżackim krótkotrwale (1380–1382) – półskojce odpowiadające groszomMarian Kowalski: Vademecum kolekcjonera monet i banknotów. Wrocław: Ossolineum, 1988, s. 107..
W historii najnowszej skojec krótkotrwale (1918–1922) stanowił zdawkową monetę Litwy, równą 1/100 złotego litewskiego, bądź też niemieckiemu fenigowi.
Zobacz też
systemy monetarne na ziemiach polskich
Przypisy
Linki zewnętrzne O skojcach
Kategoria:Jednostki miar masy Kategoria:Historyczne jednostki monetarne Europy Kategoria:Monety