Złotopiór niebieskoszyiSystematyka i nazwy polskie za: (Galbula cyanicollis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny złotopiórów (Galbulidae). Występuje w Brazylii, Boliwii i Peru. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Taksonomia i systematyka Gatunek monotypowy. On i złotopiór żółtodzioby (Galbula albirostris) były kiedyś uznawane za konspecyficzne (należące do tego samego gatunku), ale od około 1974 roku traktuje się je jako supergatunek.

Morfologia Złotopiór niebieskoszyi mierzy od 19 do 22 cm i waży od 21 do 26 g. U samca górne części ciała są lśniąco zielone, a spód kasztanowy. Twarz ma kolor stalowoniebieski do zielonego – zmienia gradient od wschodu zasięgu występowania na zachód. Samica jest bardziej matowa, a jej spód ciała jest płowobrązowy .

Występowanie i siedlisko Złotopiór niebieskoszyi występuje na wschód od Andów i na południe od Amazonki. Spotykany we wschodnim Peru, daleko na północy Boliwii oraz w Brazylii na wschód do Maranhão i na południe do Rondônia i północnego Mato Grosso. Zamieszkuje wnętrza lasów terra firme i várzea. Występuje tam w niższych warstwach. Obecny również w lasach galeriowych w brazylijskim cerrado. Na wysokości do 900 m n.p.m.

Zachowanie Pożywienie Dieta złotopióra składa się z szerokiej gamy owadów. Przesiaduje na odsłoniętych gałęziach i stamtąd wyskakuje, aby złapać lecącą zdobycz.

Rozród Nory gniazdowe złotopióra zostały znalezione w Brazylii w nadrzewnych gniazdach termitów na wysokości 1–2 m nad ziemią – jedna w czerwcu, a druga w październiku; w każdej z nich znajdowały się dwa jaja. Gniazdujące ptaki stwierdzono we wrześniu.

Wokalizacje Głos złotopióra niebieskoszyjego jest zasadniczo taki sam jak żółtodziobego.

Status zagrożenia i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje złotopióra niebieskoszyjego za gatunek najmniejszej troski (least concern – LC). Trend populacyjny jest malejący. Występuje na kilku obszarach chronionych i jest zazwyczaj pospolity w obrębie swego zasięgu występowania. Jednak, jak zauważają Tobias i inni, wykazuje większą zależność od nienaruszonego podszytu leśnego, co, podobnie jak u G. albirostris, wiąże się prawdopodobnie z większą podatnością na wylesianie niż większość innych złotopiórów.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Śpiew: , nawoływanie: . xeno-canto (ang.)

Kategoria:Złotopióry Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1851 roku