Michał Pollak (ur. 29 września 1888, zm. 6 maja 1968) – polski filolog klasyczny i kurator oświaty.
Życiorys W latach 1894–1898 uczęszczał do szkoły ćwiczeń Męskiego Seminarium Nauczycielskiego w Krakowie, naukę kontynuował w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie zdał maturę. W latach 1906–1910 studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po złożeniu egzaminu dla nauczycieli szkół średnich (28 listopada 1910) pracował jako nauczyciel m.in. w Krakowie, Jarosławiu i we Lwowie. 22 czerwca 1912 uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie pracy z teorii wymowy Cycerona u Kazimierza Morawskiego. Podczas wojny polsko-ukraińskiej pracował w krakowskiej ekspozyturze Rady Szkolnej Krajowej we Lwowie, gdzie pełnił funkcję referenta i sekretarza prezydialnego. Po likwidacji ekspozytury został skierowany do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, gdzie organizował średnie szkolnictwo ogólnokształcące, prowadził akcję weryfikacji i kwalifikacji szkół średnich i organizował administrację szkolną. 1 listopada 1921, po ustąpieniu z pracy w ministerstwie, został powołany do zorganizowania Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego. Pełnił funkcję wizytatora okręgowego i naczelnika Wydziału Ogólnego i stałego zastępcy kuratora krakowskiego. W latach 1925–1931 był naczelnikiem Wydziału Prezydialnego Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Od 1931 do 1932 kurator pomorski, a w latach 1932–1936 - kurator poznański. Promował oświatę pozaszkolną, przyczynił się do rozbudowy Instytutu Bałtyckiego. Od 1 lipca 1936 do wybuchu II wojny światowej kierował Departamentem Szkolnictwa Ogólnokształcącego. We wrześniu 1939 ewakuowany do Horyńgrodu nad Horyniem, powrócił do Warszawy w kwietniu 1940, gdzie pracował w Komitecie Samopomocy Społecznej, Radzie Głównej Opiekuńczej i w konspiracyjnym Biurze Szkolnym Ziem Zachodnich, początkowo jako zastępca kierownika, następnie jako kierownik. Podczas powstania warszawskiego został wypędzony z Warszawy. Przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej.
Po zakończeniu działań wojennych uczył krótko w I Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie, a następnie w latach 1945–1947 był dyrektorem Biura Ziem Odzyskanych w Ministerstwie Oświaty. Od 1947 do 1964 był wicedyrektorem Instytutu Zachodniego w Poznaniu.
Autor około 30 prac naukowych i artykułów- publikował m.in. w „Naszym Głosie”, „Przeglądzie Pedagogicznym”, „Oświacie i wychowaniu”, konspiracyjnej „Kulturze Polskiej”, „Przeglądzie Zachodnim”, „Polsce Zachodniej”, „Odrze” i „Nowej Szkole”.
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1933) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1959) Medal Rodła (pośmiertnie, 1987)Piastowska myśl zachodnia, "Życie i Myśl", nr 11-12/1987, s. 98. Offcier d’Academie (Francja; 1924) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi (Węgry; 1937)
Życie prywatne Był przyrodnim bratem Józefa Pollaka, kuzynem Romana Pollaka, ojcem Marzeny Pollakówny. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Przypisy
Bibliografia , s. 334–337
Kategoria:Polscy filolodzy klasyczni Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Kategoria:Urzędnicy ministerstw Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi (Węgry) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1968