Ulica Generała Czuprynki (, Wułycia Henerała Czuprynky) – ulica we Lwowie w rejonie frankowskim, łącząca ulice Stepana Bandery i . Zabudowana w stylu polskiego modernizmu lat 30., radzieckiego konstruktywizmu lat 80. oraz współczesną zabudową pocz. XXI w. Przez ulicę przebiega linia tramwaju miejskiego nr 2.
Nazwy ulicy 185px|thumb|Roman Szuchewycz (ps. Taras Czuprynka), na cześć którego w 1996 nazwano ulicę
ul. Standowska (do 1863) – pierwsza znana nazwa ulicy. ul. Krzyżowa (1863–1910) – nazwa pochodzi od kamiennego krzyża, który stał na początku ulicy przy kościele Św. Marii Magdaleny. ul. Andrzeja Potockiego (1910–1940) – nazwa przyjęta na cześć Andrzeja Potockiego, namiestnika Królestwa Galicji i Lodomerii, zastrzelonego 12 kwietnia 1908 przez ukraińskiego studenta Myrosława Siczynskiego. ul. Aleksandra Puszkina (1940–1941) – nazwa przyjęta przez radzieckie władze okupacyjne w grudniu 1940 r. na cześć rosyjskiego pisarza Aleksandra Puszkina. ul. Andrzeja Potockiego (1941–1942) – nazwa przywrócona na początku okupacji niemieckiej. Siegfriedstraße (1942–1944) – nazwa z okresu okupacji niemieckiej, przyjęta nie później niż w maju 1942 r. ul. Andrzeja Potockiego (1944) – nazwa przywrócona w lipcu 1944 r. w czasie powstania lwowskiego ul. Aleksandra Puszkina (1944–1996) – nazwa przyjęta ponownie w grudniu 1944, po wkroczeniu do miasta Armii Czerwonej. ul. Generała Czuprynki (od 1996) – nazwa przyjęta 25 kwietnia 1996 na cześć naczelnego dowódcy UPA gen. Romana Szuchewycza (ps. Taras Czuprynka).
W 2023 pojawiła się propozycja ponownej zmiany nazwy ulicy. 28 marca radny miejski Swiatosław Szeremeta zwrócił się do mera Lwowa Andrija Sadowego z propozycją zmiany nazwy na „ulica Romana Szuchewycza – Generała Czuprynki” oraz ustanowienia pomnika Romana Szuchewycza na skwerze między ulicami Generała Czuprynki i Stepana Bandery. W odpowiedzi z 10 maja zastępca mera Andrij Moskalenko zawiadomił radnego, że propozycja zmiany nazwy została włączona do porządku dziennego posiedzenia Komisji ds. zmian nazw ulic i placów Lwowa.
Budynki Nr 1-40 Nr 1. Budynek Lwowskiej Szkoły Trywialnej św. Marii Magdaleny. Szkoła została założona w 1816. Początkowo mieściła się w dawnym klasztorze dominikańskim św. Marii Magdaleny. W 1831 szkoła została przeniesiona do prywatnego budynku, znajdującego się przy ul. Nowy Świat (obecnie – ul. Stepana Bandery), gdzie mieściła się do 1870. Później władze miejskie Lwowa zleciły budowę kilku budynków szkolnych według projektu Juliusza Hochbergera. Obecny budynek został wybudowany w 1883 jako pomieszczenia dla Gimnazjum Żeńskiego im. św. Marii Magdaleny. Obecnie mieści się w nim miejska Szkoła Średnia nr 3 z ukraińskim językiem nauczania.
Szkoła została rozbudowana w latach 1931–1932 według projektu inż. Tadeusza Pisiewicza poprzez dobudowanie dwupiętrowej tzw. „białej” szkoły męskiej. Dobudowa została wykonana w stylu modernizmu z elementami kubizmu. 23 września 2008 została wniesiona na listę zabytków, które nie podlegają prywatyzacji, pod nrem 206. Obecnie w dobudowanej części budynku szkoły mieści się miejskie Liceum nr 10 im. św. Marii Magdaleny z nauczaniem dwujęzycznym w języku ukraińskim i języku polskim.
Nr 5. Willa Jana Bromilskiego, zbudowana w latach 1889–1890 według projektu Alfreda Kamienobrodzkiego w stylu późnego historyzmu. W czasach radzieckich w budynku mieściły się urzędy administracji publicznej. Po odzyskaniu niepodległości przez Ukrainę w budynku mieściły się biura różnych organizacji, m.in. redakcji gazety „Switło i tiń” oraz skrajnie nacjonalistycznej organizacji UNA-UNSO. W późniejszych latach budynek został w znacznym stopniu przebudowany.
Nr 6. Czteropiętrowa kamienica, zbudowana w latach 1910–1911 przez architekta Ferdynanda Kasslera w stylu neoklasycyzmu z początku XX w. w połączeniu z elementami architektury późnej secesji. Prace wykonała firma budowlano-projektowa Adama Opolskiego i Ignacego KędzierskiegoLewicki J. Między tradycją a nowoczesnością: architektura Lwowa lat 1893—1918. — Warszawa: Neriton, 2005. — S. 269. — ISBN 83-88372-29-7.. Obecnie na pierwszym piętrze budynku mieści się Konsulat Honorowy Austrii we Lwowie.
Nr 11. Willa Kazimiery Skwarczyńskiej, zbudowana w latach 1889–1890 według projektu Juliana Zachariewicza i Iwana Łewynskiego. Obecnie w budynku mieści się regionalny oddział Banku Piwdennego we Lwowie.
Nr 11а. Dom Józefa Skwarczyńskiego, zbudowany przez firmę Iwana Łewynskiego, prawdopodobnie według projektu Tadeusza Obmińskiego i Ołeksandra Łuszpinskiego w latach 1906–1907.
Nr 14. Budynek, w którym w latach 1896–1902 mieszkał wybitny ukraiński pisarz Iwan Franko. Pierwsza tablica, upamiętniająca ten fakt, została ustanowiona w 1956, a w 1986 została zastąpiona tablicą z brązu wykonaną przez rzeźbiarza Petra MazuraПерейма Л. Пам'ятні місця Івана Франка (до 150-річчя від дня народження) // Наукові записки / Львівський історичний музей. — Вип. XI. — Львів: Новий час, 2006. — С. 268. — ISBN 966-96146-9-4..
Nr 19. Willa architekta Michała Kowalczuka, zbudowana według jego własnego projektu w latach 1902–1903. Do czasów obecnych zachowała się w znacznie zmienionej formie.
Nr 21. Willa Dziwińskich lub Willa na Krzyżu, zbudowana przez firmę Iwana Łewynskiego według projektu architektów firmy (architektem prawdopodobnie był Michał Kowalczuk)Енциклопедія Львова. — Т. 2. — С. 64.. Obecnie należy do Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki.
Nr 26, 28, 30. Budynki Juliana Cybulskiego, zbudowane według jego projektów w latach 1904–1905, ozdobione dekoracjami rzeźbiarza Bronisława Sołtysa. W budynku nr 26 mieszkał ukraiński artysta i poeta Wołodymyr Szyłan.
Nr 27. Willa Walentyna Kruszewskiego, zbudowana w latach 1900–1901 w stylu secesji przez biuro budowlano-projektowe Iwana Łewynskiego, prawdopodobnie według projektu Emanuela Jarymowicza.
Nr 38. Budynek zaprojektowany przez architekta Juliana Cybulskiego w 1907 roku, z rzeźbami Atlantów autorstwa Bronisława Sołtysa. Mieściło się w nim biuro projektowe Juliana Cybulskiego oraz jego prywatne mieszkanieҐранкін П. Е. Архітектор Юліан Цибульський // Будуємо інакше. — № 6, 2000. — С. 48.. Obecnie w budynku mieści się oddział banku państwowego Oszczadbank.
Nr 41-80 Nr 45. Budynek Państwowego Gimnazjum Żeńskiego im. Królowej Jadwigi, zbudowany w latach 1930–1934 według projektu Adama Opolskiego i Ignacego Kędzierskiego. W okresie okupacji radzieckiej i niemieckiej (do 1944) w budynku dawnej szkoły mieścił Instytut Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami, kierowany przez prof. Rudolfa Weigla, w którym prowadzono badania oraz produkcję szczepionek przeciw tyfusowi. W 1946 władze radzieckie zorganizowały w budynku poradnię onkologiczną. Obecnie znajduje się w nim Miejski Szpital Kliniczny nr 5 oraz Instytut Patologii Krwi i Medycyny Transfuzjologicznej Narodowej Akademii Nauk Medycznych UkrainyБірюльов Ю. О. Кендзерський Ігнацій // Енциклопедія Львова / За редакцією А. Козицького. — Львів : Літопис, 2010. — Т. 3: К. — С. 183. — ISBN 978-966-7007-99-7.
Nr 49. (dawny adres ul. Krzyżowa 36) Czteropiętrowa kamienica, zbudowana w latach 1908–1909 przez architekta Józefa Piątkowskiego dla rodziny Bromilskich. Dekoracje rzeźbiarską wykonał Zygmunt Kurczyński. Budynek posiada cechy stylistyczne neoklasycyzmu z początku XX w. z wpływami architektury niemieckiej. W latach 50. XX w. mieścił się w nim Dom Studenta nr 2 Lwowskiego Uniwersytetu Państwowego im. Iwana Franki. Obecnie mieści się w nim Wydział Dziennikarstwa Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki.
Nr 50-52. Dom Biesiadeckiego, wybudowany w 1901 stylu neogotyckim, według projektu Józefa Sosnowskiego. Budynek przypomina średniowieczny zamek. Uwagę przyciągają: potężna narożna wieża z blankami, balkon podobny do wykusza, ściany wykonane z bloków piaskowca oraz rzeźba lwa przed wejściem do kamienicy nr 50Tokarski J., Lwów i okolice, Wyd. Pascal, Bielsko-Biała 2007, s. 211.. W istocie tzw. Dom Biesiadeckiego to dwie oddzielne kamienice z osobnymi wejściami i klatkami schodowymi. Do Franciszka Biesiadeckiego, znanego bibliofila i kolekcjonera, należała kamienica nr 50 (od 1919). Właścicielem kamienicy nr 52 (narożnej, z wieżą) do roku 1929 był Antoni Kraiński, a następnie Wincenty Waligóra, dyrektor spółki „Karpaty” dystrybuującej produkty naftowe (m.in. olej Galkar). W 1939 obie kamienice zostały przejęte na potrzeby Armii Czerwonej.
Nr 58. Od 2 listopada 1935 w budynku mieściła się siedziba Ukraińskiego Towarzystwa Technicznego. Tego samego dnia na fasadzie budynku odsłonięto tablicę pamiątkową, poświęconą członkom Towarzystwa, podległym w czasie działań wojennych w latach 1914–1920Свято в Українському Технічному Товаристві у Львові // Діло. — 1935. — 4 листопада. — № 295 (14192). — С. 1.. W budynku mieszkał ukraiński aktor i reżyser Borys Romanycki, jeden z założycieli Teatru im. Mariji Zańkoweckiej.
Nr 58a. Budynki dawnego przedsiębiorstwa budowlanego Iwana Łewynskiego. Budowę pierwszych budynków rozpoczęto w 1885. Na początku XX w. kompleks składał się z około 50 budynków o różnym przeznaczeniu.
Nr 59. Willa "Romana" (dawny adres: ul. Kryżowa 55), zbudowana w latach 1901–1902 według projektu biura budowlano-projektowego Iwana Łewynskiego dla Romana Załozieckiego, profesora Politechniki Lwowskiej. Po przebudowie w latach 1906–1907 w architekturze willi pojawiły się motywy budownictwa ludowego stylizowane na secesję. Prof. Roman Załoziecki i jego syn Wołodymyr, krytyk sztuki, mieszkali w willi do 1939. Willa nie przetrwała do dziś. W latach 60. na miejscu willi zbudowano pięciopiętrowy budynek mieszkalny.
Nr 61. Willa Wincentego Rawskiego młodszego, zbudowana według jego własnego projektu w 1896 w stylu malowniczego historyzmu. Na przełomie lat 20. i 30. XX w. dom był własnością Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. W tym okresie budynek został przebudowany i dobudowano lewe skrzydło.
Po przyłączeniu Lwowa do Związku Radzieckiego budynek został przejęty przez władze radzieckie i wykorzystywany jako placówka medyczna. Od 1945 mieściła się w nim Przychodnia Robotnicza nr 6, a później Przychodnia Dziecięca nr 5. Na początku lat 50. XX w. w budynku mieścił się oddział ratunkowy Obwodowego Szpitala Klinicznego oraz przychodnia Dziecięcego Szpitala Somatycznego. Po wybudowaniu budynku przychodni Miejskiego Szpitala Klinicznego nr 5 (obecnie ul. Generała Czuprynki 43) w latach 60. XX w. do nowego budynku została przeniesiona przychodnia dla dorosłych, natomiast w pomieszczeniach dawnej willi zorganizowano przychodnię dziecięcą Miejskiego Szpitala Klinicznego nr 5, która działa w tym miejscu do dziś.
Nr 65, 67, 69. Kamienice czynszowe Alfreda Zachariewicza, zbudowane według jego projektu w latach 1911–1913 w stylu racjonalnej secesji. Obecnie w budynkach mieszczą się: Komenda Policji Rejonu Frankowskiego oraz Frankowski Sąd Rejonowy.
Nr 70. Cerkiew greckokatolicka św. Klemensa. Dawny rzymskokatolicki kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy i klasztor Karmelitów Bosych, zbudowany w latach 1893–1895 przez niemieckiego architekta Franza Statza. Projekt neogotyckiego kościoła został zmodyfikowany przez Iwana Łewynskiego. W 1895 r. Julian Zacharewicz zaprojektował główny i dwa boczne ołtarze w stylu neogotyckim. Rzeźbiarze Antoni Popiel i Tadeusz Sokulski wykonali je w latach 1895–1898. Obok kościoła znajduje się niewielki, parterowy budynek, dawny dom kapelana.
Od czasów radzieckich do 2017 w celach dawnego klasztoru mieścił się punkt obsługi klienta lwowskiej miejskiej sieci telefonicznej (obecnie lwowski oddział operatora Ukrtelecom S.A.). W 2017 roku Ukrtelecom zwrócił pomieszczenia dawnych cel klasztornych cerkwi i od tego czasu mieści się tam przedszkole „Dzieci Światła”, należące do Metropolii Lwowskiej Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego.