Stojcino (nazwa oboczna: Stojęcino, kaszb. Stojcëno, ) – wieś w Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Smołdzino. Leży na Wybrzeżu Słowińskim. Ma status sołectwa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.
W 2011 roku miejscowość liczyła 86 mieszkańców.
Nazwa Nazwa, odnotowana po raz pierwszy w 1258 w formie Scoyicino, ma pochodzenie słowiańskie i charakter dzierżawczy. Powstała przez dodanie do zdrobnionej nazwy osobowej *Stojęta (por. Stojgniew) formantu -ino, z odnosowieniem -ę- pod wpływem sąsiedniej spółgłoski. Friedrich Lorentz odnotował formę nazwy w lokalnych gwarach słowińskich: Stɵ̀·i̯cänɵ wraz z nazwami mieszkańców wyłącznie z pominiętym formantem -in – Stɵ̀·i̯cȯu̯n, Stɵ̀·i̯cȯu̯nkă „ts.”. Niemiecka nazwa Stohentin jest adaptacją fonetyczną pierwotnej nazwy słowiańskiej. Polska nazwa Stojcino w miejsce oczekiwanej *Stojęcino odzwierciedla wymowę słowińską.
Rada Języka Kaszubskiego proponuje kaszubską formę nazwy Stojcëno.
Historyczne Zapisy Nazwy Scoyicino (1258 r.) Voivcino (1259 r.) Stoytzin (1350 r.) Stoientin (1383 r.)
Historia Wieś założona na planie owalnicy.
W czasach pruskich wieś królewska. W 1784 r. mieszkało tu 18 chłopów z sołtysem, była kuźnia i łącznie 22 dymy.
W 1816 r. we wsi odbyło się ostatnie kazanie w języku kaszubskim, pomimo tego jeszcze w 1890 r. wieś zamieszkiwało około 200 Kaszubów. Po regulacji stosunków własnościowych Stojcino przekształciło się w wieś chłopską i do końca taki charakter zachowało.
W 1939 r. było tu 68 gospodarstw chłopskich.
W miejscowości był przystanek kolejowy Stojcino.
Zabytki Zabytki tradycyjnego budownictwa wiejskiego na Pomorzu: dom dwojak z przełomu XIX/XX w. dom o konstrukcji szachulcowej z drugiej połowy XIX w.
Przypisy Raport o stanie gminy Smołdzino w 2024. Liczba mieszkańców w dn. 31.12.2024 s. 13 BIP gminy, sołectwa i sołtysi GUS. Wyszukiwarka TERYT Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części ()
Linki zewnętrzne
Kategoria:Stojcino