Ladytron – brytyjski zespół muzyki elektronicznej, pochodzący z Liverpoolu w Anglii. Grupę założoną w 1999 roku tworzą: Helen Marnie (wokal prowadzący, syntezator), Mira Aroyo (wokal, syntezator) i Daniel Hunt (syntezator, gitara, wokal), a do 2023 roku także Reuben Wu (syntezator). Do 2026 roku wydali osiem albumów studyjnych: 604 (2001), Light & Magic (2002), Witching Hour (2005), Velocifero (2008), Gravity the Seducer (2011), Ladytron (2019), Time’s Arrow (2023) i Paradises (2026), a także album koncertowy Live at London Astoria 16.07.08 (2009) oraz album kompilacyjny Best of 00–10 (2011).
Nazwa zespołu została zaczerpnięta z piosenki „Ladytron” zespołu Roxy Music. W lipcu 1999 roku Daniel Hunt i Reuben Wu wydali debiutancki singel „He Took Her to a Movie” z gościnnym udziałem Lisy Eriksson. Latem tego samego roku Hunt i Wu poznali szkocką studentkę Helen Marnie podczas jej występów jako DJ-ki, a później także pochodzącą z Bułgarii Mirę Aroyo za pośrednictwem wspólnego znajomego. Obie dołączyły następnie do zespołu jako wokalistki i keyboardzistki. W grudniu 1999 roku premierę miał ich pierwszy minialbum Miss Black and Her Friends, wydany wyłącznie w Japonii.
Brzmienie zespołu Ladytron oparte jest głównie na analogowych syntezatorach i nawiązuje do dźwięków synthpopowych z lat 80. XX wieku, z akcentami shoegaze, disco i industrialu. Każdy z ich albumów wykazuje odmienny nastrój – 604, z popową wrażliwością, kojarzono z pionierami muzyki elektronicznej Kraftwerk, Light & Magic charakteryzowała się mroczniejszym brzmieniem, przełomowy Witching Hour zyskał rockowe dźwięki z udziałem gitar, Velocifero stał się jeszcze ostrzejszy od poprzedniego albumu, natomiast Gravity the Seducer zawierał bardziej eteryczne i melodyjne brzmienia. Kolejne dwa albumy, powstałe po zawieszeniu działalności w latach 2012–2015, łączyły rozkwit synthpopu i jego renesans w XXI wieku.
Znani są z takich utworów, jak „Seventeen”, „Blue Jeans”, „Evil”, „Sugar”, „Destroy Everything You Touch”, „Ghosts” czy „Runaway”. Dwa z nich znalazły się na szczycie brytyjskich list przebojów: „Sugar” na Official Dance Singles Chart, a „Runaway” na Official Independent Singles Chart. Niektóre piosenki zespołu zawierają teksty napisane przez Mirę Aroyo w jej ojczystym języku bułgarskim.
Ladytron stworzył remiksy dla takich artystów, jak m.in.: Dave Gahan, Erasure, Goldfrapp, Apoptygma Berzerk, Placebo, Blondie czy Gang of Four, a także współpracowali z Christiną Aguilerą nad albumem Bionic z 2010 roku.
Grupa przy wyborze miejsc koncertowania kładła większy nacisk na kraje i miasta inne niż ich własne, dzięki czemu wzrosła ich światowa rozpoznawalność. Ich muzyka znalazła się także w kilkudziesięciu produkcjach, w tym serii gier komputerowych The Sims i FIFA (tam też premierę miał ich utwór „Ace of Hz”), a także filmach i serialach, jak m.in.: Big Short, Mamut, Plotkara czy Brzydula Betty.
Historia Założenie zespołu i debiutancki singel Początki Ladytron sięgają połowy lat 90. XX wieku i zbiegają się z okresem renesansu muzyki elektronicznej za sprawą rozwoju ruchu electroclash. W tym czasie w brytyjskich klubach nocnych regularnie pojawiały się zespoły grające muzykę elektroniczną i syntezatorową. Wówczas też poznała się dwójka producentów i DJ-ów: Daniel Hunt i Reuben Wu, którzy osiedlili się w Liverpoolu po podróżach i graniu płyt w Japonii. Daniel Hunt był członkiem zespołów i Jules Verne, a także założył niezależną wytwórnię płytową Invicta Hi-Fi i klub nocny. Reuben Wu studiował wzornictwo przemysłowe na , które ukończył w 1997 roku. Pracował jako projektant przemysłowy w Team Consulting w Cambridge aż do 2002 roku, kiedy poświęcił się muzyce na pełen etat.
Pod pseudonimem zainspirowanym piosenką „” zespołu Roxy Music z 1972 roku, Hunt i Wu nagrali debiutancki singel „He Took Her to a Movie” za 50 funtów, z gościnnym udziałem wokalistki Lisy Eriksson (późniejsza założycielka zespołu Techno Squirrels), który wydali w lipcu 1999 roku. Ostry, electropopwy utwór zainspirowany był utworem Kraftwerk „The Model”, zdobył uznanie krytyków, otrzymując kilka recenzji w brytyjskiej prasie jako „Singel Tygodnia” (ang. Single Of The Week).
Latem 1999 roku Hunt i Wu poznali szkocką studentkę Helen Marnie podczas jej występów jako DJ-ki, a później także Mirę Aroyo za pośrednictwem wspólnego znajomego. Obie dołączyły do zespołu jako wokalistki i keyboardzistki. Pochodząca z Glasgow Marnie studiowała wówczas muzykę na Uniwersytecie w Liverpoolu, gdzie w 1999 roku uzyskała tytuł licencjata sztuk pięknych w dziedzinie muzyki pop, natomiast pochodząca z Bułgarii Aroyo była badaczką genetyczną na studiach podyplomowych w Katedrze Biochemii Uniwersytetu Oksfordzkiego. Hunt został głównym autorem tekstów i producentem muzycznym zespołu.
Pierwsze EP-ki i 604 (1999–2001) W latach 1999–2001 zespół Ladytron wydał trzy EP-ki: Miss Black and Her Friends w grudniu 1999 roku wyłącznie w Japonii, Commodore Rock w czerwcu 2000 roku (początkowo dostępny tylko we francuskiej wytwórni ) i Mu-Tron EP w październiku tego samego roku. 7 listopada 2000 roku nakładem March Records ukazał się album kompilacyjny , na którym znalazł się cover utworu The Human League „” w wykonaniu Ladytron.
W 2001 roku wydali dwa single: „Playgirl” oraz „The Way That I Found You”. Wszystkie utwory z tych wydawnictw, oprócz „Miss Black”, „Olivetti Jerk” i remiksów, znalazły się później na ich debiutanckim albumie studyjnym. Single „He Took Her to a Movie” i „The Way That I Found You” oraz minialbum Mu-Tron EP zostały wybrane przez magazyn NME „Singlem Tygodnia”.
W 2001 roku zespół Ladytron podpisał kontrakt z amerykańską wytwórnią , która 6 lutego tego samego roku wydała ich debiutancki album studyjny pn. 604. 26 marca tego samego roku album ten wydała wytwórnia Labels (Niemcy), a 2 kwietnia Invicta Hi-Fi (Wielka Brytania). Płyta ta została wydana ponownie 3 maja 2004 roku nakładem Emperor Norton Records (Stany Zjednoczone), a także 18 stycznia 2011 roku nakładem Nettwerk. 604 został w większości napisany przez Hunta. Był także jej współproducentem wraz z Lancem Thomasem, który odpowiadał również za realizację dźwięku i miks albumu.
Popowa wrażliwość, widoczna w utworach takich jak „Discotraxx” i „The Way That I Found You”, pomogła zespołowi wybić się ponad szereg podobnych zespołów na scenie new new wave i electroclash. Singel „Playgirl” osiągnął 89. miejsce na liście UK Singles Chart, a jego następca, „The Way That I Found You”, osiągnął szczyt na 88. miejscu.
W 2001 roku Ladytron wystąpił na różnych festiwalach muzycznych: 4 sierpnia na w Hiszpanii, 10 sierpnia na we Francji i 26 sierpnia na w Wielkiej Brytanii. 5 grudnia tego samego roku wykonali cztery piosenki w programie Johna Peela emitowanym w BBC Radio 1.
W wywiadzie dla magazynu Chaos Control z 2002 roku Hunt wyjaśnił pochodzenie tytułu albumu 604: „To numer kierunkowy Kolumbii Brytyjskiej… cieszymy się, że nadaliśmy temu numerowi dziwne znaczenie, teraz pojawia się wszędzie. Zauważyliśmy, gdy zatrzymaliśmy się w Hamburgu w Niemczech (w hotelu o nazwie „Commodore” – czysty przypadek), że numer do odbioru sygnału z pokoju to 604. Chwilę później budynek stanął w płomieniach i mieliśmy szczęście, że udało nam się ujść z życiem. Nie żartuję”.
Light & Magic (2002–2003) mały|lewo|Ladytron na koncercie w Londynie (2003)
Druga studyjna płyta zespołu Ladytron o nazwie Light & Magic ukazała się 17 września 2002 roku nakładem wytwórni (Stany Zjednoczone) i 2 grudnia tego samego roku nakładem (Wielka Brytania). 7 kwietnia 2003 roku została ona wydana w Warner Music (Niemcy) i 21 czerwca 2003 roku w Victor Entertainment (Japonia). Album został ponownie wydany 20 lipca 2004 roku nakładem Emperor Norton Records (Stany Zjednoczone) oraz 18 stycznia 2011 roku przez Nettwerk.
Płyta została napisana i wyprodukowana w Liverpoolu i Los Angeles, a jej współproducentem był . Na albumie znalazły się single: „Seventeen”, „Blue Jeans” i „Evil”. Utwór „Seventeen” osiągnął 68. miejsce w notowaniu UK Singles Chart, „Blue Jeans” 43. miejsce, a „Evil” 44. miejsce. W 2003 roku wydali także limitowany, 7-calowy singel „Cracked LCD / USA vs. White Noise”.
Płyta Light & Magic charakteryzowała się mroczniejszym brzmieniem niż ich poprzedni album. Joshua Ostroff z magazynu Exclaim! napisał, że „Ladytron dostarczył cały album pełen smutnych syntezatorów, ostrych refrenów i harmonicznych harmonii, a do tego nieskończenie pociągający elektroniczny nurt, który z każdym obrotem zabiera słuchacza coraz dalej w morze”. Aroyo wspominała natomiast o albumie: „Nie powiedziałabym, że był mroczny. Został nagrany w słonecznym studiu w Los Angeles. Nagrywano go nad basenem, więc nie widzieliśmy zbyt wiele ciemności. W przerwach między ujęciami staraliśmy się lepiej opalić”.
Zespół koncertował od października 2002 roku do października 2004 roku, promując swój album Light & Magic. Wystąpił wówczas m.in. w: Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Holandii, Francji, Bułgarii, Szwecji, Niemczech i Irlandii. 4 grudnia 2002 roku Ladytron powrócił do John Peel Show i wykonał na żywo 11 piosenek ze swoich dwóch pierwszych albumów. W tym samym roku zespół skomponował nową muzykę do filmu Tron z 1982 roku na potrzeby występu na żywo w Londynie.
7 października 2003 roku wydali składankę Softcore Jukebox w wytwórni Emperor Norton Records, łączącą różne gatunki muzyczne. Pojawiło się na niej 18 utworów takich artystów jak , My Bloody Valentine, The Fall czy !!!. Kompilacja zawiera również dwa ich własne utwory, singlowy remiks utworu „Blue Jeans” przemianowany na „Blue Jeans 2.0” oraz cover utworu „” piosenkarki Tweet.
Do końca 2003 roku członkowie zespołu nosili stroje inspirowane filmem science fiction Tajemnica Andromedy. Hunt powiedział w wywiadzie dla Jound w 2001 roku: „Naprawdę jestem fanem Tajemnicy Andromedy, więc to w pewien sposób wpłynęło na tytuł albumu i mundury, które mamy i tak dalej”.
Witching Hour (2004–2007) mały|Koncert Ladytron w 2006 roku
Zespół Ladytron rozpoczął pracę nad demami do swojego kolejnego albumu zaraz po zakończeniu trasy koncertowej „Light & Magic” koncertem powitalnym w Liverpoolu we wrześniu 2003 roku, gdzie supportował ich szkocki zespół Franz Ferdinand. W ciągu kilku miesięcy zespół Ladytron zaplanował cały album i gdy w kwietniu 2004 roku byli gotowi rozpocząć jego nagrywanie, ich brytyjska wytwórnia ogłosiła upadłość. Ich amerykańskie wydawnictwo w tym czasie również miało problemy – w 2004 roku wytwórnię tę kupiła firma . Jeszcze w tym samym roku wytwórnia Emperor Norton Records została zamknięta, a Rykodisc odziedziczył jej dotychczasowy katalog. 7 grudnia 2004 roku zespół ogłosił podpisanie kontraktu z wytwórnią Island Records.
W 2004 roku zespół Ladytron otrzymał zaproszenie na serię koncertów w Chinach w ramach trasy pokazowej zorganizowanej przez British Council. Wystąpili 24 i 25 września w Shenzhen, 28 września w Chongqing oraz 6 i 7 października 2004 roku (set DJ-ski) w Szanghaju.
Ladytron wydał swój trzeci album studyjny o nazwie Witching Hour 3 października 2005 roku nakładem Island Records (Wielka Brytania), a dzień później nakładem Rykodisc (Stany Zjednoczone). Island Records wydało również limitowaną edycję tego albumu w formie dwupłytowego zestawu: CD z albumem i DVD z nagraniem trasy po Chinach („Once Upon a Time in the East: Ladytron in China”), a także trzy teledyski („Destroy Everything You Touch”, „Sugar”, „Seventeen”). Płyta Witching Hour w wersji bonusowej została ponownie wydana wiosną 2007 roku nakładem wytwórni Major Records (Niemcy), 6 sierpnia 2007 roku przez (Wielka Brytania) oraz 18 stycznia 2011 roku przez Nettwerk.
mały|lewo|Koncert Ladytron w Seattle (2006)
Album nagrano w 2004 roku w Elevator Studios w Liverpoolu, a jego producentami byli Ladytron i Jim Abbiss. Na gitarze basowej grał , na perkusji , a gitary elektryczne zostały połączone z charakterystycznym brzmieniem zespołu.