May Morris, właśc. Mary Morris (ur. 25 marca 1862 w , zm. 17 października 1938 w Kelmscott) – angielska hafciarka, projektantka, jubilerka, nauczycielka, redaktorka, podróżniczka.
Życiorys
Haftu nauczyła się od matki Jane i ciotki Bessie Burden, te zaś uczył ojciec Mary, prerafaelita William Morris. Była starszą córką pary.
W dzieciństwie prowadziła pamiętnik. Była często portretowana przez Dante Gabriela Rossettiego. Pozowała też do obrazów .
W 1878 zaczęła naukę w Państwowej Szkole Artystycznej (poprzedniczka Royal College of Art). Następnie do 1881 uczęszczała do South Kensington School of Design.
W 1885 została dyrektorką działu haftu w przedsiębiorstwie ojca Morris & Co. Była odpowiedzialna za wiele projektów, które często błędnie przypisywano jej ojcu. Działem kierowała do śmierci ojca w 1896, kiedy to objęła stanowisko doradcze.
W 1907 wraz z Mary Elizabeth Turner założyła , ponieważ nie przyjmowała kobiet. Gildia stała się wiodącym stowarzyszeniem zrzeszającym artystki i rzemieślniczki, zapewniała networking i alternatywną edukację.
May Morris działała w Royal School of Art Needlework (współcześnie ), założonej w 1872 jako organizacja charytatywna pod patronatem księżniczki Heleny, której celem był rozwój rękodzieła przez zorganizowane praktyki zawodowe.
Morris projektowała i wykonywała tekstylia i tapety. Jej prace to jedne z najlepszych haftów końca XIX wieku. Regularnie prezentowała swoje prace na wystawach. Była znawczynią tkanin historycznych. Obaliła mit o hafciarstwie jako mało znaczącym zajęciu kobiet w przeszłości, pustej rozrywce elit społecznych. Uznawano ją za autorytet w dziedzinie tkaniny artystycznej.
Od 1897 Morris uczyła haftu w LCC Central School of Art w Londynie. W latach 1899–1905 była kierowniczką wydziału haftu. Od 1910 kontynuowała współpracę ze szkołą jako wizytatorka. Uczyła także w Birmingham, Leicester i Hammersmith Art School. Zimą 1909–1010 odbyła miesięczne tournee po USA z wykładami. W Nowym Jorku wzięła udział w spotkaniu sufrażystek w Carnegie Hall, choć nie uważała się za sufrażystkę, a prawo wyborcze dla kobiet popierała jako niezbędne prawo rzemieślniczek, by mogły o sobie decydować. Pobyt w USA wpłynął na jej zmianę poglądów: stała się gorliwą zwolenniczką związków zawodowych i profesjonalnego wsparcia dla artystek. Działała w ruchu socjalistycznym. Dawały wykłady także na terenie Wielkiej Brytanii.
Na przełomie XIX i XX wieku Morris projektowała i wykonywała biżuterię. Inspirowali ją prawdopodobnie jubilerzy z Birmingham, Arthur i Georgie Gaskin, przyjaciele rodziny Morrisów.
W 24 tomach zredagowała Dzieła zebrane ojca. Publikowano je w latach 1910–1915. Po śmierci ojca zleciła w Kelmscott budowę dwóch domów w stylu, który lubił. Jest też autorką podręcznika Decorative needlework (1893) oraz współautorką kilku innych książek.
W latach 1890–1898 była żoną (1860–1924), sekretarza Ligi Socjalistycznej. Po rozwodzie wróciła do panieńskiego nazwiska. Od 1917 aż do śmierci Mary jej partnerką była . Wspólnie podróżowały koleją, samochodem, łodziami po Walii i Northumberland, Devon i Kornwalii oraz wyspach Scilly i Hebrydach Zewnętrznych. W latach 1924, 1926 i 1931 odbyły trzy podróże na Islandię. Morris miała też romans m.in. z George'em Bernardem Shawem.
Interesowała się geologią, gaelickimi pieśniami ludowymi, malarstwem chińskim, poezją arabską i wyprawami na Bliski Wschód.
Upamiętnienie W 2018 w William Morris Gallery w Walthamstow w Londynie prezentowano wystawę May Morris: Art and Life.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Archiwalia związane z Mary Morris w UK National Archives
Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1938 Kategoria:Brytyjscy nauczyciele Kategoria:Brytyjscy podróżnicy i odkrywcy Kategoria:Brytyjscy projektanci Kategoria:Brytyjscy redaktorzy