Kamienica przy ulicy Piotra Michałowskiego 3 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Piotra Michałowskiego, na Piasku.

Historia Prace budowlane nad kamienicą mieszkalną zrealizowano okresie obejmującym lata 1898–1899. Inicjatorem całego przedsięwzięcia był Bronisław Kiełpiński. Autorska koncepcja architektoniczna obiektu wyszła spod pióra Kazimierza Zielińskiego, który sfinalizował pracę nad planami inżynieryjnymi w grudniu 1897 roku, a następnie czuwał nad przebiegiem prac na placu budowy.

W trakcie wznoszenia budynku zdecydowano się na modyfikacje w stosunku do pierwotnych założeń rysunkowych. Zmiany te dotyczyły przede wszystkim estetyki elewacji frontowej, w obrębie której zastosowano inną strukturę tynków, odmienne detale obramowań stolarki okiennej oraz zmodyfikowaną liczbę platform balkonowych.

W kolejnych dekadach nieruchomość poddawano modernizacjom technicznym i strukturalnym. Na przełomie lat 1908 i 1909 w obiekcie przeprowadzono prace instalacyjne, wyposażając go w sieć wodociągową. Z kolei w drugiej połowie XX wieku, po roku 1950, wnętrza budynku uległy przekształceniom poprzez wdrożenie nowego układu ścian działowych, czemu towarzyszyły również standardowe, doraźne prace konserwatorsko-remontowe. Pod względem stylistyki architektonicznej obiekt reprezentuje nurt historyzujący.

7 lutego 1986 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków.

Architektura Obiekt stanowi element ciągłej linii zabudowy, współtworząc północno-zachodnią pierzeję ulicy. Posadowiono go na parceli o zarysie przypominającym kwadrat, a wewnętrzny dziedziniec z nawierzchnią z bruku zamykają boczne części budynków podwórzowych. Konstrukcja została zorientowana dłuższą osią równolegle do traktu komunikacyjnego.

Do wzniesienia murów wykorzystano materiały ceglane, natomiast niektóre elementy wykonano z kamienia oraz wyprawy tynkarskiej.

Bryła składa się z trzech ramion, które w rzucie poziomym odwzorowują kształt litery „U”. Poszczególne segmenty rozplanowano na obrysie prostokątów. Nieruchomość posiada kondygnację piwniczną wysuniętą częściowo ponad poziom terenu oraz dwie pełne kondygnacje naziemne. Nad korpusem głównym zastosowano konstrukcję dachową o dwóch połaciach opartą na ustroju krokwiowo-płatwiowym, z kolei nad pozostałymi częściami dachy jednospadowe. Jako materiał, którym pokryto konstrukcję zastosowano warstwy wierzchnię arkuszy metalowych oraz materiały bitumiczne.

Galeria

Przypisy

Kategoria:Dzielnica I Stare Miasto Kategoria:Zabytkowe kamienice w Krakowie Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1899 Kategoria:Obiekty w Krakowie wpisane do gminnej ewidencji zabytków