Kamienica przy Placu na Groblach 7 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy Placu na Groblach na rogu z ulicą Tarłowską 1, na Nowym Świecie.
Historia Pod koniec XIX stulecia przeprowadzono podział geodezyjny terenów sąsiadujących z Placem na Groblach. W efekcie tych działań, które nastąpiły w 1896 roku, wyznaczono siatkę nowych parceli budowlanych oraz wytyczono trakty komunikacyjne – ulice Tenczyńską i Tarłowską. Dwa lata później, pod koniec stycznia 1898 roku, architekt Leopold Tlachna sporządził dokumentację projektową dla omawianego dwukondygnacyjnego obiektu mieszkalnego. Inwestorem przedsięwzięcia był Jan Mikuła. Urzędnicy krakowskiego nadzoru budowlanego opieczętowali dokumenty akceptacją już w połowie lutego tego samego roku. Gmach, usytuowany na zbiegu ulicy Tarłowskiej oraz Placu na Groblach, został oddany do użytku przed nastaniem 1899 roku.
W trakcie prac wykonawczych, którymi osobiście kierował Leopold Tlachna, architekt zdecydował się na odejście od pierwotnych założeń rysunkowych. Rezygnacja z wejścia zlokalizowanego w ściętym narożu fasady oraz uproszczenie dekoracji parteru (rezygnacja z planowanych pseudorustyk) stanowiły autonomiczną korektę twórcy projektu. Jesienią 1901 roku nieruchomości przypisano oficjalny numer porządkowy „7”. W dokumentacji jako sukcesorzy figurowali wówczas spadkobiercy Aleksandra Żymirskiego. W tym okresie w bezpośrednim sąsiedztwie budynku funkcjonował punkt obrotu surowcem drzewnym, prowadzony przez Sachne Stögera, jednak jesienią 1903 roku władze miejskie wydały administracyjny nakaz likwidacji tego przedsiębiorstwa. Kolejne istotne przekształcenia struktury architektonicznej nastąpiły w 1911 roku, kiedy to Agata Żymirska zleciła przebudowę najwyższej kondygnacji. Pracami tymi kierował Eugeniusz Ronka, modyfikując układ wnętrz poprzez wzniesienie nowych ścian działowych.
Ostatnia odnotowana w dokumentach z okresu międzywojennego ingerencja techniczna to renowacja przewodów dymowych, przeprowadzona w roku 1918.
25 kwietnia 1994 kamienica została wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków.
Architektura Do budowy obiektu wykorzystano cegłę, pokrywając ściany warstwą tynku, na którym umieszczono elementy sztukaterii. Wewnętrzne przegrody budynku w niektórych miejscach wykonano z drewna i również otynkowano. Najniższa, podziemna kondygnacja charakteryzuje się ceglanymi sklepieniami o łukowym, odcinkowym profilu, podczas gdy wyższe piętra oddzielają od siebie stropy z drewna. Nad całością wznosi się konstrukcja dachowa, oparta na tradycyjnym układzie krokwi, jętek, płatwi i słupów. Główny korpus budynku przykryto dwiema połaciami, natomiast do oficyny przylega dach o pojedynczym spadku – obie te powierzchnie zabezpieczono blachą.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Dzielnica I Stare Miasto Kategoria:Zabytkowe kamienice w Krakowie Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1898 Kategoria:Obiekty w Krakowie wpisane do gminnej ewidencji zabytków