Giuseppe Valentini SJ (; ur. 1 lipca 1900 w Padwie, zm. 16 listopada 1979 w Mediolanie) – włoski jezuita i duchowny katolicki, także albanista i bizantynolog.
Życiorys W 1910 roku rozpoczął naukę w szkole katolickiej w Padwie, jednak ze względu na pogorszenie swojego stanu zdrowia w 1912 roku naukę kontynuował prywatnie u dyrektora tejże szkoły, Gaetana Sartoriego. W 1918 roku został powołany do odbycia służby wojskowej, którą pełnił w Pałacu Królewskim w Casercie.
4 listopada 1919 roku wstąpił do zakonu jezuitów w Gorycji, dwa lata później złożył śluby zakonne. Został wysłany do Szkodry, gdzie uczył się w kolegium jezuickim języka włoskiego, greckiego i łacińskiego, a w 1924 roku wrócił do Włoch i przez dwa lata studiował filozofię w Chieri. Po ukończeniu nauki wrócił do Szkodry, gdzie do 1928 roku pracował w seminarium papieskim jako wykładowca, następnie w latach 1928–1932 studiował teologię w Chieri; w tym czasie otrzymał dnia 15 lipca 1930 roku święcenia kapłańskie z rąk prałata Tommaso Beruttiego. Ponownie został wysłany do Szkodry, gdzie wrócił do pracy wykładowcy w papieskim seminarium, jednocześnie kierował czasopismami Leka (1932–1943) oraz Lajmtari i Zemërs s’Krishtit (1933–1939).
W 1940 roku wraz z Ernestem Koliqim współzałożył Królewski Instytut Studiów Albańskich; na zlecenie tejże instytucji w 1943 roku prowadził badania w Rzymie. Został zaocznie skazany na karę śmierci przez albańskie władze komunistyczne.
W 1945 roku przeniósł się do Mediolanu, gdzie kierował katolickim czasopismem Letture. Został także wybrany na prezesa Stowarzyszenia Katolickich Czasopism Krytycznych oraz Katolickiego Stowarzyszenia Księży Pisarzy, a także mianowany asystentem generalnym Związku Włoskich Wydawców i Księgarzy Katolickich.
Pracował jako wykładowca na Papieskim Instytucie Wschodnim oraz na Uniwersytecie w Palermo, gdzie wykładał albanistykę, bizantynologię oraz starożytną literaturę chrześcijańską. W 1957 roku założył w Rzymie czasopismo Shêjzat-Le Pleiadi, wpłynął także na utworzenie kilku czasopism promujących literaturę arboreską.
Zmarł 16 listopada 1979 roku w Mediolanie, jego pogrzeb odbył się dwa dni później.
Prace naukowe Dizionario bio-bibliografico illirico e albanese (1937-1940) Contributi alla cronologia albanese (I tom - 1942; II tom - 1944) La famiglia nel diritto tradizionale albanese (1945) Il diritto delle comunità nella tradizione giuridica albanese (1956) Lo statuto personale in Albania all’epoca di Skanderbeg. Appunti dagli archivi della Repubblica veneta (1967) Domus ecclesiae. L’edificio sacro cristiano (1969) La legge delle montagne albanesi nelle relazioni della missione volante 1880-1932 (1969)
Odznaczenia 7 maja 2012 roku prezydent Albanii Bamir Topi pośmiertnie uhonorował go Orderem Skanderbega.
Życie prywatne Syn Alberta i Margherity Olivetto; ojciec pracował jako kamieniarz.
Miał brata Filvio Cordignano.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Ludzie urodzeni w Padwie Kategoria:Pochówki we Włoszech Kategoria:Włoscy jezuici Kategoria:Włoscy teolodzy katoliccy Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy Kategoria:Ludzie związani z Gorycją Kategoria:Ludzie związani ze Szkodrą Kategoria:Absolwenci uczelni we Włoszech Kategoria:Włoscy wydawcy Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci w Albanii Kategoria:Nauczyciele akademiccy uczelni w Rzymie Kategoria:Ludzie związani z Palermo Kategoria:Włoscy albaniści Kategoria:Włoscy bizantynolodzy Kategoria:Odznaczeni Orderem Skanderbega