Karl Egger (ur. 10 lutego 1914, zm. 1 września 2003) – kanonik św. Augustyna, opat, filolog łaciński. Używał nazwiska w wersji niemieckiej (Karl Egger), włoskiej – Carlo Egger lub łacińskiej – Carolus Egger.
Życiorys Urodził się w Silz w okolicach Innsbrucku w Tyrolu lub, według innych źródeł, w Vipiteno. W wieku 12 lat napisał wiersz łaciński na cześć ówczesnego papieża Piusa XI, za który dostał osobiste podziękowanie z Watykanu. 28 sierpnia 1934 złożył pierwsze śluby u kanoników świętego Augustyna, a 28 listopada 1937 przyjął święcenia prezbiteratu. W tym samym roku uzyskał doktorat z teologii. Był między innymi prywatnym nauczycielem rodziny Pacelli (kuzynów Piusa XII). W czasie II Wojny Światowej dzięki znajomości języka niemieckiego był w stanie z sukcesem wynegocjować zwolnienie niektórych więźniów, w tym narodowości żydowskiej. Był profesorem języka łacińskiego na Uniwersytecie Laterańskim. Paweł VI mianował go ekspertem soboru watykańskiego II w dziedzinie języka łacińskiego. Był współpracownikiem . 11 czerwca 1958 otrzymał błogosławieństwo opackie. Dokonał odtworzenia . W latach 1987–1993 był opatem prymasem Konfederacji Zakonu Kanoników Regularnych Świętego Augustyna. Założył klasztor kongregacji windesheimskiej w Paring (obecnie część Langquaid w Bawarii). Zmarł w Paring lub według innych źródeł w Ratyzbonie.
Działalność Karl Egger postawił sobie za cel wzbogacanie języka łacińskiego o słowa odpowiadające współczesnemu językowi potocznemu i pojęciom współczesnej cywilizacji, co przełożyło się na liczne publikacje – słowniki i inne pomoce naukowe, pomagające w posługiwaniu się łaciną. Wyraża to tytuł jednej z jego książek: Omnia dici possunt Latine („Wszystko można powiedzieć po łacinie”). Był prezesem, a później prezesem honorowym poświęconej temu celowi Fundacji „Latinitas” (Opus Fundatum "Latinitas").
Cytaty “Il latino della Chiesa riposa nelle sue mani.” [Łacina Kościoła spoczywa w twoich rękach.] (Jan Paweł II do Karla Eggera, 19 marca 1983) “Ita enim obtinuit ut recentissimae Latini sermonis litterae haud exigua caperent incrementa et, quo amplius, veterum sermo cum novorum temporum indole componeretur.” [W ten sposób osiągnął, że najnowsza literatura łacińska wiele się powiększyła, a co więcej, język dawnych użytkowników stworzył harmonijną kompozycję z przymiotami nowych czasów.] (ze wspomnienia pośmiertnego Maura Pisini, 2015)
Publikacje Lexicon nominum virorum et mulierum (1957) Lexicon nominum locorum (1977) Supplementum (1985) ISBN 88-209-1459-X Diurnarius Latinus: Epitome actorum diurnorum in lingua Latina (1980) Lexicon recentis Latinitatis (1992, 1997, 2003) ISBN 978-88-2097-454-1 wersja łacińsko-niemiecka: Neues Latein Lexikon (1998) ISBN 978-3-933070-01-2 Roma aeterna: Praecipua urbis monumenta latine scientibus explanata (2000)
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Opaci