Kamienica przy alei Juliusza Słowackiego 7 w Krakowie – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w Dzielnicy I Stare Miasto usytuowany przy południowej pierzei Al. Juliusza Słowackiego. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego.
Historia 21 września 1895 roku zatwierdzono plan budowy kamienicy według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego, który był jednocześnie właścicielem planowanego budynku (adres ówczesny inwestycji to ul. Kilińskiego 4). W 1939 roku dom przeszedł na własność Łucji de Tyssan. Po II wojnie światowej był własnością Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Śródmieście miasta Krakowa.
Opis architektoniczny Kamienica została wymurowana z cegły, na planie prostokąta, podpiwniczona, nakryta dachem dwuspadowym, od frontu trzykondygnacyjna, od tyłu dwukondygnacyjna. Do głównej części budynku dobudowano oficynę łączącą się z budynkiem pod kątem prostym, dwukondygnacyjną, otynkowaną. Elewacja frontowa jest asymetryczna, trójosiowa, z rozbudowanym kamiennym portalem w prawej osi, z obramieniem, z trójdzielnym świetlikiem, w którym umieszczony jest witraż z herbem Sas. Portal jest zamknięty łukiem odcinkowym. Na kamiennej belce nadproża widnieje ryty napis: „POKÓJ TEMU DOMOWI”. W osi środkowej, na poziomie piętra znajduje się neogotycki, trójboczny wykusz wsparty na konsolach. Ma on postać przeszklonej galeryjki arkadowej o łukach trójlistnych, krytej daszkiem trójspadowym, z witrażami (z herbami Polski i Litwy). Także w osi środkowej, w dachu znajduje się drewniana, strzelista lukarna ze stromym, blaszanym dachem. Narożniki budynku są boniowane.
W poziomie znajduje się kamienny cokół. Między kondygnacjami wymurowano gzymsy – nad cokołem kamienny, nad pierwszym piętrem kamienno-ceglany, nad pozostałymi kondygnacjami ceglany. Okna piwnic posiadają obramienia kamienne, okna piętra zamknięte są łukiem odcinkowym z kluczem, okna drugiej kondygnacji zamknięte łukiem półkolistym z dekoracyjnym obramieniem z wystających przed elewację główek cegłówek, a trzeciej są prostokątne, bez obramienia.
Elewacja tylna jest dwukondygnacyjna z drewnianym gankiem. Okap dachu jest wsparty na eklektycznych kolumienkach z zastrzałami tworzącymi trzy półkoliste arkady. Część dachu nad pracownią jest przeszklona. W poziomie parteru, między oknami znajduje się tondo z płaskorzeźbą Madonny z dzieciątkiem w otoczeniu główek aniołków.
Wewnątrz budynku, w skrajnej osi zachodniej znajduje się sień przechodnia, która została pośrednio doświetlona z okrągłego świetlika z witrażem, nad wąską studnią klatki schodowej. W sieni na niewielkiej neogotyckiej konsoli znajduje się figura Matki Bożej, nad nią maswerkowy baldachim. Na klatce schodowej wybudowano wewnętrzny balkonik z neobarokowymi balasami. Kręcone schody posiadają dekoracyjną balustradę z kutego żelaza z motywami neorenesansowych masek i esownicami.
Przypisy Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Architekt, historyk i teoretyk architektury. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica”, 2017, s. 52-53, .
Kategoria:Budynki projektu Jana Sas-Zubrzyckiego Kategoria:Architektura neogotycka w województwie małopolskim Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1895 Kategoria:Zabytkowe budynki mieszkalne w Krakowie Kategoria:Dzielnica I Stare Miasto Kategoria:Zabytki nieruchome w Krakowie