Ogończyk siwobrody (Synallaxis subpudica) – gatunek małego ptaka z rodziny garncarzowatych (Furnariidae). Występuje w północno-zachodniej części Ameryki Południowej – endemicznie w Kolumbii. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, ).
Systematyka Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał angielski przyrodnik Philip Lutley Sclater w 1874 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Opis wykonał na podstawie zakupionych w Bogocie dwóch spreparowanych skór oraz okazu z kolekcji i Godmana. Sclater nadał gatunkowi nazwę Synallaxis subpudica, a jako miejsce typowe podał Bogotę w Kolumbii. Badania molekularne wykazały, że ogończyk siwobrody jest najbliżej spokrewniony z (Synallaxis brachyura). Jest gatunkiem monotypowym.
Etymologia Synallaxis: sunallaxis, συναλλαξεως sunallaxeōs „wymiana, zamiana”. subpudica: „bliski”, „nieśmiały, wstydliwy, skromny”. Sclater tak opisuje nadanie tego epitetu gatunkowego: "I was at one time inclined to refer it to the young of S. pudica, but cannot satisfy myself that this would be correct.".
Morfologia Mały ptak o ciemnoczerwonobrązowych tęczówkach, szarych nogach i stopach. Nie występuje dymorfizm płciowy. Dziób dosyć długi i cienki, górna żuchwa czarnoszara, nieco zakrzywiona, dolna żuchwa szara. Głowa szarobrązowa, góra głowy w okolicach dzioba szarobrązowa, dalej rudo-kasztanowa, gardło szare z czarniawymi cętkami. Grzbiet i górne części ciała brązowe, ogon długi, stopniowany, nieco ciemniejszy od grzbietu. Dolne partie ciała matowe oliwkowe i szarobrązowe, brzuch jaśniejszy. Pokrywy skrzydeł kasztanowe. Osobniki młodociane nie mają kasztanowej czapeczki na głowie. Długość ciała 17–18 cm.
Zasięg występowania Ogończyk siwobrody jest endemitem Kolumbii, występuje we wschodnich Andach w północnej części departamentu Boyacá i w departamencie Cundinamarca. Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 16,3 tys. km². Występuje w zakresie wysokości 1200–3720 m n.p.m., ale głównie od 2100 do 3200 m n.p.m.
Ekologia i zachowanie Jego głównym habitatem są dolne warstwy obrzeży wilgotnych lasów górskich, lasów wtórnych, gęsty podszyt lasu mglistego oraz zarośla wtórne. Długość pokolenia jest określona na 3,1 roku. Ptak ten żeruje zazwyczaj w parach. Niewiele wiadomo na temat diety ogończyka siwobrodego. Prawdopodobnie składa się głównie ze stawonogów. Zaobserwowano, że podejmuje pokarm z liści i niewielkich gałęzi na wysokości 1–2 m nad poziomem gruntu.
Rozmnażanie Prawie nie ma informacji o rozmnażaniu i gniazdowaniu tego gatunku. W lęgu stwierdzono jedno jajo. Gniazdo to duża kula z luźno splecionych patyków, o wysokości około 50–60 cm i średnicy 30–40 cm, z bocznym wejściem do komory lęgowej, która wyścielona jest mchem i gałązkami. Gniazdo zwykle umieszczane jest w krzewach na wysokości ok. 2 m nad poziomem gruntu.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN ogończyk siwobrody jest uznawany za gatunek najmniejszej troski (LC, ). Wielkość populacji nie została oszacowana, ale gatunek ten określany jest jako pospolity. BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako stabilny, gdyż wylesianie w obrębie zasięgu występowania gatunku odbywa się na niewielką skalę, a poza tym ptak ten zaadaptował się do lasów wtórnych i obszarów częściowo wykarczowanych.
Przypisy
Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Garncarzowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1874 roku Kategoria:Taksony opisane przez Philipa Lutleya Sclatera Kategoria:Fauna endemiczna Kolumbii