Iskrzyk czarnogłowySystematyka i nazwy polskie za: (Aglaeactis pamela) – gatunek małego ptaka z rodziny kolibrowatych (Trochilidae). Endemit Boliwii. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Jest to gatunek monotypowy .
Występowanie Iskrzyk czarnogłowy występuje na terenie Boliwii, we wschodniej części Andów od zachodniej części departamentu Santa Cruz do La Paz. Preferuje tropikalne wilgotne lasy górskie na poziomie 2900–3900 m n.p.m.
Charakterystyka Morfologia Osiąga długość ciała około 12 cm oraz masę około 5–6 g. Ma prosty, czarny dziób; jego długość według różnych autorów to 15 mm lub 16,9–19,2 mm.
Upierzenie ciemne, u osobników dorosłych w większości fioletowoczarne. Ma charakterystyczne białe pióra na piersi (śliniak) oraz opalizujące w kolorach od złocistozielonego do niebieskawozielonego w dolnej części grzbietu i na kuprze. Sterówki rude, z ciemniejszymi końcówkami. Samice są podobne do samców, ale bardziej matowe, a opalizacja grzbietu i kupra jest u nich mniejsza, ponadto mają mniej rozwidlony ogon. Osobniki młodociane są nieco bardziej brązowe od dorosłych, biały śliniak na piersi jest u nich często niewidoczny, a dolna szczęka dzioba (żuchwa) jest pomarańczowa.
Dieta Żywi się głównie nektarem kwiatowym. Czasami zjada także małe stawonogi.
Rozmnażanie Sezon lęgowy prawdopodobnie trwa od września do marca.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN iskrzyk czarnogłowy jest uznawany za gatunek najmniejszej troski (LC, ). Wielkość populacji nie została oszacowana, ale gatunek ten jest opisywany jako dość rzadki i rozmieszczony plamowo. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kolibrowate Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Fauna endemiczna Boliwii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1838 roku Kategoria:Taksony opisane przez Alcide’a d’Orbigny’ego