Sylwia Rzeczycka (ur. 26 lipca 1897, zm. 11 grudnia 1981) – teozofka, wolnomularka, działaczka Polskiego Towarzystwa Teozoficznego, żołnierz Armii Krajowej, uczestniczka powstania warszawskiego, działaczka Rady Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu na Kraj, Sprawiedliwa wśród Narodów Świata (odznaczona w 1965 r.)https://sprawiedliwi.org.pl/pl/historie-pomocy/historia-pomocy-rzeczycka-sylwia.L. Hass, Wolnomularze polscy w kraju i na świecie 1821–1999. Słownik biograficzny, Warszawa, Rytm, 1999, s. 434..
W 1926 roku ukończyła półroczny kurs w Szkole Kosmetycznej im. W. Klimeckiego w Warszawie. Przed 1939 r. działała w Klubie Politycznym Kobiet Postępowych (następnie Lidze Kobiet). W 1927 r. wstąpiła do Polskiego Towarzystwa Teozoficznego, działała także w wolnomularstwie mieszanym. W czasie okupacji należała do konspiracji zbrojnej Polskiego Państwa Podziemnego. Była zaangażowana w pomaganie Żydom w Żegocie, wyrabiając fałszywe dokumenty na polskie nazwiska. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim jako łączniczka w batalionie „Oaza” (V Obwód Warszawskiego Okręgu AK – 5 Rejon); po jego upadku wywieziono ją do obozu w Groß-Rosen, z którego została zwolniona ze względu na zły stan zdrowia. Po wojnie osiadła w Krakowie, gdzie przebywały jej siostry. Od wiosny 1946 r. należała do PSL. W okresie wyborczym w styczniu 1947 r. zatrzymano ją w Krakowie za przynależność do tego ugrupowaniaTomasz Krok, Afera teozofów. Siatka wywiadowcza mjr. Andrzeja Czaykowskiego (1949–1951), Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2025, s. 226..
W 1949 r. zamieszkała na stałe w Warszawie. Działała w siatce szpiegowskiej emigracyjnego wywiadu mjr. Andrzeja Rudolfa Czaykowskiego. Jako osobista masażystka i zaufana powierniczka Niny Andrycz, w trakcie prywatnych rozmów otrzymywała od niej informacje dotyczące jej męża, ówczesnego premiera Józefa Cyrankiewicza, oraz relacji panujących wśród najwyższych przedstawicieli komunistycznej władzy. Rzeczycka udostępniła uzyskane dane Czaykowskiemu, który wykorzystywał je w swoich raportach wywiadowczych przesyłanych do LondynuTomasz Krok, Afera teozofów. Siatka wywiadowcza mjr. Andrzeja Czaykowskiego (1949–1951), Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2025, s. 285–291..
Za działalność wywiadowczą wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie 10 kwietnia 1953 roku Rzeczycką skazano na dożywocie oraz utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na zawsze. Odbywała karę w Zakładzie Karnym w Bydgoszczy-Fordonie, opuściła więzienne mury 20 grudnia 1956 rokuInformator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944–1984, Lublin 1994, s. 188–189..
Rodzina Córka generała Edwarda Hejdukiewicza. Żona kapitana Konstantego Rzeczyckiego poległego w 1920 r.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Członkowie Rady Pomocy Żydom Kategoria:Polscy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata