thumb|240px|Illinois Jacquet, 1998 thumb|240px|Dom, w którym mieszkali Illinois Jacquet i Carol Scherick przy 179st w St. Albans, rejonie w nowojorskiej dzielnicy Queens, 2018) thumb|240px|Grób Illinoisa Jacqueta na Woodlawn Cemetery w dzielnicy Bronx Jean-Baptiste Illinois Jacquet (ur. 30 października 1922 w Broussard, zm. 22 lipca 2004 w Nowym Jorku) – amerykański muzyk jazzowy, saksofonista, fagocista, kompozytor i bandlider. Jego partia solowa w utworze Flying Home, nagranym w 1942 przez big-band Lionela Hamptona, jest uznawana za pierwsze saksofonowe solo w muzyce rhythm and bluesowej oraz jedno z najbardziej znanych w historii jazzu.

Życiorys Jego matka, Marguerite Trahan, była Indianką z plemienia Siuksów. Natomiast ojciec, Gilbert Jacquet, pochodził z rodziny francusko-kreolskiej. Pracował na kolei i dorywczo jako muzyk, lider zespołu. Kiedy Jean-Baptiste był niespełna rocznym niemowlęciem, jego rodzice wraz z sześciorgiem dzieci przenieśli się z Luizjany do Houston w Teksasie.

Już w wieku trzech lat zaczął występować na estradzie, stepując do muzyki zespołu swojego ojca. Jego bracia grali na instrumentach – Russell na trąbce, a Linton na perkusji. Jako nastolatek i on zaczął grać na bębnach. W szkole średniej zmienił instrument na saksofon altowy. Mając piętnaście lat grał w lokalnej orkiestrze tanecznej Milta Larkina.

W 1939 wyjechał do Los Angeles. Tam poznał pianistę Nat „King” Cole’a, z którego triem niekiedy występował. W 1940 King przedstawił go wibrafoniście i bandliderowi Lionelowi Hamptonowi, który zaangażował go swojej orkiestry, prosząc by zamienił saksofon altowy na tenorowy. W 1942, mając niespełna dwadzieścia lat, nagrał swoje słynne solo w utworze Flying Home, które uczyniło go gwiazdorem saksofonu tenorowego, a sam utwór – przebojem. Jego następcy w big-bandzie Hamptona, m.in. Arnett Cobb i Dexter Gordon, uczyli się na pamięć tej solówki, żeby wykonywać ją na koncertach. Po odejściu z zespołu Hamptona był wiodącym solistą w orkiestrach Caba Callowaya (1943–1944) i Counta Basiego (1945–1946). 2 lipca 1944 wziął udział w pierwszym koncercie pn. „Jazz at the Philharmonic” (JATP), zorganizowanym w Los Angeles przez impresaria jazzowego Normana Granza [dostęp 2024-08-04]. Był to początek cyklu imprez JATP, które rychło przekształciły się w wielkie przedsięwzięcie, skupiające największe gwiazdy jazzu i trwające przez kilka dziesięcioleci.

W latach 50. uczestniczył w szeregu tras koncertowych JATP i regularnie nagrywał. W następnym dziesięcioleciu sięgnął po fagot, grając na nim od czasu do czasu, zazwyczaj w wolnych utworach takich jak np. standard Theloniousa Monka Round Midnight. W latach 60. i 70. występował głównie ze swoimi małymi zespołami, często koncertując w Europie. W 1982 otrzymał zaproszenie z Uniwersytetu Harvarda na prowadzenie wykładów z historii jazzu. Dzięki nim przyznano mu status artysty rezydenta jako pierwszemu muzykowi jazzowemu w dziejach tej uczelni. Oprócz wykładów prowadził na niej przez wiele lat kursy mistrzowskie. W 1985 studenci przekonali go do założenia big-bandu, który w rezultacie prowadził z przerwami do końca życia.

Występował w Białym Domu, grając dla prezydentów Stanów Zjednoczonych – Jimmy’ego Cartera i Ronalda Reagana. W 1993 na trawniku przed Białym Domem zagrał w duecie z Billem Clintonem utwór C-Jam Blues podczas prezydenckiego balu inauguracyjnego.

Po raz ostatni wystąpił dla publiczności 16 czerwca 2004, grając ze swoim big-bandem w Lincoln Center w Nowym Jorku. Sześć dni później zmarł na zawał serca w swoim domu w tamtejszej dzielnicy Queens. Miał 81 lat. Został pochowany na nowojorskim cmentarzu Woodlawn w Bronksie

Jego kobiety Był dwukrotnie żonaty. Pierwsza małżonka nosiła imię Jacqueline, druga zaś – Barbara i była fotomodelką–celebrytką, zajmowała się także filantropią oraz handlem nieruchomościami. Zmarła na raka płuc w wieku 66. lat. Miał z nią córkę Pamelę, po mężu Davis. Po rozwodzie z Barbarą związał się z Carol Scherick. Była jego długoletnią menadżerką i towarzyszką życia. Mieszkali razem przez dwadzieścia lat aż do jego śmierci.

Dyskografia 1951 Battle Of The Saxes featuring Illinois Jacquet and Lester Young (Aladdin) Illinois Jacquet: Collates (Mercury) 1952 Illinois Jacquet: Collates, No. 2 (Mercury) 1953 Jazz by Jacquet (Clef) Jazz Moods by Illinois Jacquet (Clef) 1954 Illinois Jacquet and His Tenor Sax (Aladdin) The Kid and the Brute – Illinois Jacquet and Ben Webster (Verve) 1956 Illinois Jacquet – Swing’s the Thing (Clef) 1962 Illinois Jacquet and His Orchestra (Epic) 1964 Bosses of the Ballad (Argo) 1969 The Soul Explosion (Prestige) Illinois Jacquet – The Blues; That’s Me! (Prestige) 1983 Jazz at the Philharmonic – Blues In Chicago 1955 (Verve) 1994 Flying Home – The Best Of The Verve Years (Verve) Illinois Jacquet and His All Star New York Band (JSP) Jazz at the Philharmonic – The First Concert (Verve) 1996 The Complete Illinois Jacquet Sessions 1945–1950 (Mosaic) – 4 CD 2002 The Illinois Jacquet Story 1944–1951 (Proper) Jumpin’ at Apollo – 1945–1947 (Delmark) 2002 Bottoms Up – Illinois Jacquet – The Complete Black & Blue Sessions (Black & Blue Records) 2006 Swingin’ Live with Illinois Jacquet – His Final Performance (Jacquet Records) – 2 CD 2007 Illinois Jacquet – Flying Home (BMG/RCA) 2014 Live in Burghausen 1996 (Squatty Roo Records) Jako sideman 1960 Count Basie – String Along with Basie (Roulette) 1962 Lionel Hampton – Hamp’s Golden Favorites – Lionel Hampton and His Orchestra (Decca) 1967 Count Basie – Half a Sixpence (Dot) 1972 Newport in New York ’72 – The Jam Sessions – Vols 3 and 4 (Cobblestone) 2006 Lionel Hampton – Lionel Hampton – Flying Home – 1942–1945 (Decca/MCA) Zestawienie wg dat wydania płyt

Filmografia W 1943 jako członek orkiestry Caba Callowaya pojawił się na ekranie w muzycznym filmie fabularnym Stormy Weather z Leną Horne w roli głównej. Wystąpił w wyprodukowanym przez Normana Granza krótkometrażowym filmie dokumentalnym Jammin’ the Blues w reż. Gjona Mili. W 1944 obraz otrzymał nominację do nagrody Oscara. Arthur Elgort zrealizował o nim film dokumentalny Texas Tenor – The Illinois Jacquet Story, zaprezentowany w 1991.

Wyróżnienia 21 maja 2004 słynna The Julliard School nadała mu tytuł doktora honoris causa w dziedzinie muzyki.

Uwaga

Przypisy

Bibliografia Illinois Jacquet, allmusic.com Centenary Celebration – Jean-Baptiste „Illinois” Jacquet (1922–2004), Jazz in Europe Biography of Illinois Jacquet, Ilinois Jacquet Foundation

Kategoria:Amerykańscy bandliderzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy fagociści Kategoria:Amerykańscy kompozytorzy jazzowi Kategoria:Amerykańscy saksofoniści jazzowi Kategoria:Amerykańscy muzycy swingowi Kategoria:Doktorzy honoris causa uczelni w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Harvarda Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2004