MT-LBu () – radziecki pływający transporter opancerzony z lekkim, wielozadaniowym podwoziem gąsienicowym i uniwersalnym nadwoziem przeznaczonym do montażu różnego rodzaju sprzętu wojskowego.
Historia W latach 1970–1975 w ZSRR wzrosło zapotrzebowanie na uniwersalny nośnik nowych systemów uzbrojenia, a także stworzenia wozów dowodzenia różnych szczebli. W Charkowskiej Fabryce Traktorów rozpoczęto opracowywanie «Объект 10» – Obiektu 10, transportera MT-LB. W tym też czasie rozpoczęto prace nad 120 mm, samojezdna armatohaubicą. Początkowo planowano nałożyć wieżę z haubicą 2A31 (zmodernizowana wersja haubicy ciągnionej D-30 kal. 122 mm), na podwozie MT-LB, okazało się jednak, że jego sześciokołowe podwozie było na to zbyt słabe, więc wydłużono kadłub i wprowadzono dodatkowe, siódme koło. W rezultacie powstało wydłużone podwozie MT-LBush («Объект 26»), dla działa samobieżnego 122 mm 2S1 Goździk. Wiele tak zwanych "wariantów MT-LB" jest w rzeczywistości opartych na transporterze MT-LBu.
Konstrukcja Podwozie opracowane zostało na bazie podzespołów transportera MT-LB, ale otrzymało zupełnie inny kadłub. Zmieniono też zawieszenie i dodano siódme koło jezdne. Wydłużony i podwyższony kadłub pojazdu pozwolił na zwiększenie objętości przedziału ładunkowego. W dachu kadłuba wykonano okrągły właz o dużej średnicy do montażu różnych wielkogabarytowych urządzeń, a po bokach znajdowało się kilka dodatkowych włazów umożliwiających dostęp do wyposażenia wewnętrznego. Pomimo tego, że masa pojazdu wzrosła do 14 ton, to po zastosowanemu mocniejszego silnika, JMZ-238N o mocy 300 koni mechanicznych, jego osiągi jezdne pozostały na poziomie MT-LB. Maksymalna prędkość na drogach utwardzonych wynosiła nadal 60 km/h. Udało się również zapewnić MT-LBu pływalność. W celu zwiększenia efektywności poruszania się po wodzie zmieniono konstrukcję klap przednich, które otrzymały korzystniejszy z hydrodynamicznego punktu widzenia kształt. Były demontowalne i instalowane tylko podczas poruszania się po wodzie. MT-LBu nie posiadał standardowego uzbrojenia.
W przedniej części kadłuba znajdował się przedział napędowy i stanowisko kierowcy, za nim – po lewej stronie środkowej części kadłuba – zamontowano silnik, następnie – przedział ładunkowy. Kadłub MT-LBu jest w całości spawany, w kształcie skrzynki, ze stali pancernej grubości od 3 mm do 14mm. Wewnątrz podzielony jest ściankami działowymi, panelami i podłogami na przedziały.
Obserwacja drogi i terenu odbywa się przez wizjery wyposażone w wycieraczki, oraz przez sześć urządzeń obserwacyjnych. Szyby przednie mogą być zamykane od wewnątrz za pomocą osłon ochronnych. mały|MT-LBu z radarem kierowania obroną powietrzną mały|MT-LBu w muzeum w Togilatti mały|MT-LBu z radarem Zoopark-1 (1Л219 Зоопарк-1)
W stosunku do wozu MT-LB w konstrukcji nowego pojazdu wprowadzono następujące zmiany nowy korpus wydłużenie nadwozia o 810 mm z dodaniem 7 koła jezdnego; zwiększenie wysokości pojazdu o 200 mm, co umożliwiło zwiększenie objętości wewnętrznej i przesunięcie przedziału sterowania znad przedziału skrzyni biegów. ponieważ w przedziale ładunkowym potrzebna była przestrzeń aby pomieścić wyposażenie, zamiast dwojga tylnych drzwi otwieranych w podobny sposób jak drzwi w BMP-1, zainstalowano jedne drzwi. usunięto wieżyczkę karabinu maszynowego nad przedziałem sterowania. Na artyleryjskich systemach kierowania ogniem opartych na MT-LBu nad przedziałem sprzętowym znajduje się obrotowa wieżyczka w formie ściętego stożka, której głównym przeznaczeniem jest umieszczenie optycznych urządzeń obserwacyjnych. montaż mocniejszego silnika JMZ-238BN o mocy 300 KM (wobec 240 KM w MT-LB); montaż opuszczanych osłon hydrodynamicznych z przodu i kratek z tyłu, które poprawiają kontrolę maszyny podczas poruszania się na wodzie.
Charakterystyka taktyczno-techniczna MT-LBu masa bojowa – 11,5 + do 4 ton zamontowanego sprzętu załoga – 1+6 długość – 7210 mm szerokość – 2850 mm wysokość – 2035 mm prześwit – 400 mm pancerz – do 14 mm silnik – JMZ-238N, turbodoładowany diesel, maksymalna moc: 300 KM, przy 2100 obr./min prędkość na drogach utwardzonych – 61,5 km/h prędkość w terenie – 26–32 km/h prędkość pływania – 5 km/h zasięg – 500 km kąt podjazdu – 35 stopni
Wersje produkcyjne i pojazdy pochodne 1 W12 Maszyna – system 4 wozów dowodzenia i rozpoznawczych artylerii samobieżnej 1W13 (M1974-1) – wóz dowódcy baterii (wysunięte stanowisko dowodzenia) 1W14 (M1974-2A) – wóz dowódcy baterii 1W15 (M1974-2B) – wóz dowódcy dywizjonu (wysunięte stanowisko dowodzenia) 1W16 (M1974-3) – wóz dowódcy dywizjonu 2S1 1W21 – wóz dowodzenia obrony przeciwlotniczej 2S1? (M1979) – wóz saperski RChM – wóz rozpoznania chemicznego Da1 – wóz rozpoznania chemiczno-jądrowego Zoopark 1 – wóz z systemem radarów do kierowania ogniem artylerii MT-LBu – wóz dowodzenia z powiększonym kadłubemR. Jackson, „Czołgi i pojazdy bojowe”, s. 361. R-330P Piramida
W Polsce (odmiany) Wprowadzone w latach 80. XX wieku, rosyjskie wozy automatycznego dowodzenia artylerią 1 W12 Maszyna.
10 pojazdów systemu R-330P Piramida, znajdowało się m.in. na wyposażeniu 8 pułku zakłóceń radiowych. Ich ostatnim użytkownikiem był 10 batalion rozpoznawczy Strzelców Konnych 11. Dywizji Kawalerii Pancernej z Żagania.
Przypisy
Kategoria:Radzieckie transportery opancerzone Kategoria:Pojazdy pływające