Olivier, Olivier – francuski filmowy dramat psychologiczny z 1992 roku w reżyserii Agnieszki Holland, nakręcony na podstawie własnego scenariusza.
Fabuła Serge (François Cluzet) i Elisabeth Duval (Brigitte Roüan), wraz z dziećmi, Nadine i 9-letnim Olivierem, mieszkają na francuskiej prowincji. Pewnego dnia Olivier w zastępstwie siostry wyjeżdża rowerem, by zawieźć obiad dla chorej babci, ale już nie wraca do domu. Wszczynane jest śledztwo, ale nie przynosi żadnych rezultatów. Małżonkowie nie wytrzymują próby cierpienia i rozstają się. Serge wyjeżdża do Afryki, zostawiając Elisabeth z córką.
Po sześciu latach w Paryżu inspektor Druot, dla którego była to pierwsza sprawa, aresztuje młodocianego przestępcę. Podejrzany jest bardzo podobny do zaginionego przed laty Oliviera. Chłopak nie zaprzecza, że jest zaginionym przed laty poszukiwanym. Elisabeth rozpoznaje go i zabiera do domu. Rodzina znowu się jednoczy, tylko Nadine jest nieufna, zachowuje dystans w stosunku do rzekomego młodszego brata. Po tym jak, podszywający się pod zaginionego, nastoletni chłopiec odkrywa, że jeden z sąsiadów dokonuje aktu przemocy seksualnej wobec innego chłopczyka, wezwany komisarz odnajduje w piwnicy domu pedofila szczątki 9-letniego chłopca, które przed laty zakopał gwałciciel.
Obsada François Cluzet – Serge Duval Brigitte Roüan – Elisabeth Duval Jean-François Stévenin – inspektor Druot Grégoire Colin – Olivier Marina Golovine – Nadine Fraderic Quiring – Marcel Faye Gatteau – mała Nadine Emmanuel Morozof – mały Olivier
Odbiór Olivier, Olivier otrzymał przeważnie pozytywne recenzje. David Stratton z „Variety” pisał: „Gra aktorska jest pierwszorzędna na całej linii, a Brigitte Rouan jest wyjątkowa w roli zrozpaczonej matki […] Pod względem technicznym film stoi na najwyższym poziomie we wszystkich aspektach”. Zdaniem Petera Traversa z „Rolling Stone”, mimo że „sceny kazirodztwa, gwałtu i morderstwa są niepokojące, eksploracja przez Holland niszczycielskiej i uzdrawiającej siły rodziny dotyka czułego punktu”. Vincent Canby z „The New York Timesa” chwalił Holland za odważny temat oraz „dar do poważnego humoru, który jest czymś zupełnie nowym w jej twórczości”.
Nagrody +RokCeremoniaNominacjaNominowaniWynikŹródło1992Międzynarodowy Festiwal Filmowy w WenecjiZłoty Lew za najlepszy filmAgnieszka HollandMiędzynarodowy Festiwal Filmowy w ValladolidNajlepsza aktorkaBrigitte Roüan1993Francuska Akademia Sztuki i Techniki FilmowejCezar dla najbardziej obiecującego aktoraGrégoire ColinStowaryszenie Krytyków Filmowych z Los AngelesNajlepsza muzykaZbigniew Preisner
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Francuskie filmy z 1992 roku Kategoria:Filmy w reżyserii Agnieszki Holland Kategoria:Francuskie dramaty filmowe