Zębiełek sycylijski (Crocidura sicula) – gatunek ssaka z rodziny ryjówkowatych (Soricidae).
Występowanie Występuje na Sycylii i okolicznych wysepkach, zaobserwowano go również na maltańskiej wyspie Gozo. Na wyspie Malta prawdopodobnie wymarł, gdyż znany jest stamtąd jedynie ze szczątków subfosylnych. Preferuje zarośla oraz lasy na wysokości do 1000 m n.p.m. Zwykle wyszukuje wilgotnego obszaru, szczególnie latem.
Systematyka Wyróżnia się 4 podgatunki: Crocidura sicula sicula G.S. Miller, 1900 – na Sycylii Crocidura sicula aegatensis Hutterer, 1991 – na wyspach Egady Crocidura sicula calypso Hutterer, 1991 – na Gozo Crocidura sicula esuae Kotsakis, 1984
Charakterystyka Morfologia Osiąga od 50 do 79 mm długości ciała, ma ogon o długości od 28 do 45 mm. Jego masa wynosi od 4 do 10,5 g. Mają szarobrązową sierść na grzbiecie i jasnoszarą na brzuchu. Ogon zwykle jest dwukolorowy i ma jasne plamki na końcu. Młode mają zwykle wyraźniejsze barwy niż dorosłe osobniki.
Dieta Żywią się bezkręgowcami. Główną część diety stanowią owady takie jak gąsienice i chrząszcze. Jedzą również stonogi, dżdżownice oraz ślimaki.
Rozmnażanie W jednym miocie rodzi się zwykle od 3 do 9 młodych.
Styl życia Na wolności osiągają wiek od 12 do 18 miesięcy. Potrafią zapadać w letarg. Są aktywne zarówno w dzień, jak i w nocy. Ich populacja wykazuje cechy sezonowości, latem jest najmniejsza, a zimą największa.
Przypisy
Kategoria:Ryjówkowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1900 roku Kategoria:Ssaki Europy