Katastrofa lotu Jeju Air 2216 – katastrofa lotnicza, która miała miejsce 29 grudnia 2024 roku na terenie lotniska w Muan, w Korei Południowej. Samolot Boeing 737-8AS, należący do linii Jeju Air, podczas lądowania bez podwozia, wyjechał poza pas startowy i uderzył w nasyp. W katastrofie zginęło 179 osób – wszyscy pasażerowie oraz 4 członków załogi. Jest to największa katastrofa lotnicza pod względem liczby ofiar w historii Korei Południowej.
Przebieg lotu 250px|thumb|lewo|Wrak samolotu na pasie lotniska 2 godziny po katastrofie Samolot wystartował z lotniska w Bangkoku o godzinie 2:28 czasu lokalnego. Lot trwał około 5 godzin i do momentu lądowania przebiegał bez zakłóceń. Gdy załoga przygotowywała się do lądowania na międzynarodowym lotnisku Muan, o godzinie 8:57 czasu koreańskiego, otrzymali oni ostrzeżenie o możliwości zderzenia z ptakami. Minutę później piloci nadali sygnał mayday. Według relacji świadków do prawego silnika samolotu dostały się ptaki. O godzinie 9:00 samolot podjął nieudaną próbę awaryjnego lądowania. Załoga stwierdziła, że podwozie nie wypuściło się i odeszła na drugi krąg. Samolot miał wówczas problemy ze wznoszeniem się. O 9:05 piloci dokonali drugiej próby podejścia do lądowania. Lądujący bez podwozia Boeing zetknął się z pasem startowym w okolicach jego 1200 metra, pozostawiając 1600 metrów pasa na bezpieczne wyhamowanie. Samolot zaczął ślizgać się po pasie startowym, po czym wyjechał poza pas startowy i uderzył w nasyp, na którym zamontowany był system ILS. Boeing natychmiast stanął w płomieniach. Katastrofę przeżyły tylko dwie stewardessy, które przebywały w części ogonowej samolotu. mały | prawo | Trasa samolotu po wylądowaniu przed katastrofą
Pasażerowie i załoga +Kraj PasażerowieZałogaRazem17361792 -2Razem1756181 Źródło:.
Przyczyny katastrofy Dochodzenie prowadzone przez Południowokoreańską Komisję Badania Wypadków Lotniczych (ang. ARAIB) przy pomocy Narodowej Rady Bezpieczeństwa Transportu (NTSB) ujawniło wiele przyczyn katastrofy. Jedną z przyczyn było zderzenie samolotu ze stadem ptaków, co spowodowało awarię jednego z silników maszyny (prawego). Tezę te potwierdza znalezione w szczątkach silnika pióra. Na tym etapie piloci mieli popełnić poważny błąd - omyłkowo wyłączyli sprawny (lewy) silnik, co spowodowało poważny problem ze sterowaniem. Po nieudanej próbie lądowania na pasie piloci zmienili kierunek podejścia i próbowali wylądować w jak najbezpieczniejszy sposób. Nadal nie wiadomo dlaczego samolot sunął po pasie z dużą prędkością - obie czarne skrzynki (rejestrator głosów został odczytany w Gimpo, a parametrów lotu w Waszyngtonie) przestały pracować 4 minuty przed katastrofą, najpewniej przyczyną był brak zasilania spowodowanym zaprzestaniem pracy silników. Również nie wiadomo dlaczego nie wysunęło się podwozie.
Jednak według wielu ekspertów lotniczych, do katastrofy mogły się przyczynić władze lotniska w Muan. Nasyp z zamontowanym systemem ILS znajdował się niebezpiecznie blisko pasa na którym doszło do katastrofy. Nasyp - uderzony przez samolot - był skonstruowany z paru betonowych filarów i drewnianych desek, co stanowiło bezpośrednie zagrożenie dla samolotów lądujących na pasie w kierunku na feralny nasyp. Prawdopodobnie gdyby nasyp zostałby przesunięty dalej, lot 2216 mógłby wytracić prędkość wskutek sunięcia przez trawiaste podłoże i najpewniej lądowanie nie zakończyłoby się tragicznie. Po inspekcji na lotniskach w całym kraju ujawniono, że na 7 lotniskach takie same nasypy były ulokowane niebezpiecznie blisko pasa, co stanowiło śmiertelne zagrożenie dla pasażerów samolotów lądujących na tych lotniskach.
Ujawnienie pierwszego raportu zostało wstrzymane przez rodziny ofiar, pod zarzutem tuszowania błędów urzędników lotniska i ogólnych błędów infrastrukturalnych. Kolejny ma ujrzeć światło dzienne w ciągu paru miesięcy. Przypisy
Katastrofa Kategoria:Katastrofy lotnicze w Korei Południowej Kategoria:Katastrofy lotnicze w 2024 Kategoria:Katastrofy lotnicze z udziałem samolotu Boeing 737