Międzynarodowa Organizacja Frankofonii, Frankofonia (, z „Francuz” + gr. „głos, dźwięk”) – termin utworzony w 1880 roku przez francuskiego geografa Onésime Reclus (brata Élisée Reclus), określający wspólnotę ludzi i państw posługujących się językiem francuskim. Obecnie jest to międzynarodowa organizacja skupiająca rządy krajów francuskojęzycznych. Tylko w kilku z tych krajów francuski spełnia rolę pierwszoplanową, w pozostałych odgrywa już pomniejszą rolę.
Historia Inspiracją dla utworzenia wspólnoty frankofońskiej była Brytyjska Wspólnota Narodów (). W 1970 roku dwa byłe państwa kolonizatorskie, Francja i Belgia, oraz bogatsze kraje francuskojęzyczne na czele z Kanadą i Szwajcarią, stworzyły forum współpracy i pomocy biedniejszym krajom. Jednak w przeciwieństwie do Commonwealthu, którego głównymi celami są podtrzymywanie demokracji oraz promowanie praw człowieka wśród swoich członków, Frankofonia skupia swoją działalność na promocji języka i kultury francuskiej. Organizacja dysponuje własną flagą.
Struktura Międzynarodowa Organizacja Frankofonii posiada status obserwatora na Zgromadzeniu Ogólnym ONZ.
Szczyty Szczyty frankofońskie odbywają się co dwa lata, w czasie których przedstawiciele krajów członkowskich dyskutują nad celami i strategią rozwoju organizacji. Dotychczasowe szczyty: Paryż (Francja, 1986), Quebec (Kanada, 1987), Dakar (Senegal, 1989), Paryż (Francja, 1991), Mauritius (1993), Kotonu (Benin, 1995), Hanoi (Wietnam, 1997), Moncton (Kanada, 1999), Bejrut (Liban, 2002), Wagadugu (Burkina Faso, 2004), Bukareszt (Rumunia, 2006), Quebec (Kanada, 2008), Montreux (Szwajcaria, 2010), Kinszasa (DR Kongo, 2012), Dakar (Senegal, 2014), Antananarywa (Madagaskar, 2016), Erywań (Armenia, 2018), Dżerba (Tunezja, 2022), Villers-Cotterêts i Paryż (Francja, 2024).
Konferencje ministerialne Każdego roku ministrowie do spraw frankofonii, względnie ministrowie spraw zagranicznych z krajów członkowskich, spotykają się, by przygotować kolejne szczyty organizacji oraz by wprowadzić w życie podjęte wcześniej postanowienia.
Stała Rada Frankofonii Stała Rada Frankofonii składa się z ambasadorów Frankofonii z krajów członkowskich. Podobnie jak dla konferencji ministerialnych, ich głównymi celami są przygotowanie kolejnych szczytów frankofońskich oraz wprowadzenie decyzji podjętych na wcześniejszych.
Członkowie według kontynentów thumb|upright=2|Członkowie Frankofonii
Europa , także Francuska Wspólnota Belgii
Członkowie stowarzyszeni:
Obserwatorzy:
Ameryka Południowa francuskie terytoria zamorskie: Gujana Francuska
Ameryka Północna
border|23px|link=Symbole kanadyjskiej prowincji Quebec Quebec (rząd prowincji) border|23px|link=Symbole kanadyjskiej prowincji Nowy Brunszwik Nowy Brunszwik (rząd prowincji) border|23px|link=Symbole kanadyjskiej prowincji Ontario Ontario (obserwator, wkrótce może stać się członkiem)
francuskie terytoria zamorskie: Gwadelupa Martynika Saint-Barthélemy Saint-Martin Saint-Pierre i Miquelon
Afryka
francuskie terytoria zamorskie: Majotta
Azja
Członkowie stowarzyszeni:
Australia i Oceania
francuskie terytoria zamorskie: Nowa Kaledonia
Wallis i Futuna
Igrzyska Frankofońskie
Zobacz też francuskie imperium kolonialne, Unia Francuska, Wspólnota Francuska, symbole frankofońskie w Kanadzie
Bibliografia Agnieszka Włoczewska, Mały leksykon pojęć i terminów frankofońskich, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2012, .
Linki zewnętrzne Strona Organizacji Frankofońskiej Strona rządowa poświęcona Frankofonii Frankofoński paradygmat Murzyńskość, antylskość i kreolizacja, czyli jak ocalić świat postkolonialny od metyzacji
Kategoria:Język francuski Kategoria:Organizacje międzynarodowe Kategoria:Obserwatorzy w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ Kategoria:VII dzielnica Paryża