Acanthopinae – podrodzina modliszek z podrzędu Eumantodea i rodziny Acanthopidae. Obejmuje ponad 40 opisanych gatunków. Zamieszkują neotropikalną Amerykę od środkowego Meksyku po południe Brazylii.
Morfologia Owad dorosły thumb|left|Pseudacanthops huaoranianus stosujący mimikrę względem obumarłego liścia Modliszki osiągające od 25 do 55 mm długości ciała. U większości gatunków dominują w ubarwieniu odcienie brązu, u niektórych jednak zielenie. Budowa i barwa ciała są mocno wyspecjalizowane w kierunku kamuflażu najczęściej względem usychających lub martwych liści. Głowa ma oczy złożone wyposażone w wyraźne wyrostki wierzchołkowe. W użyłkowaniu skrzydeł przedniej pary (tegmin) zaznaczają się wydłużone pterostygmy. Krawędzie przednich skrzydeł są nieregularne lub zaopatrzone w różnych rozmiarów płaty, co ma upodabniać je do suchych liści. Chwytne odnóże przedniej pary odznacza się obecnością na udzie czterech kolców dyskoidalnych i sześciu lub siedmiu kolców tylno-brzusznych.
Kokon jajowy Rudobrązowa do brunatnej ooteka ma kształt mocno wydłużony i na przednim końcu zaopatrzona jest w szypułkę o formie od krótkiej i grubej po bardzo długą i nitkowatą, nawet dwukrotnie dłuższą od reszty kokonu. Ściany zewnętrzne są skórzaste, nagie, niczym nie pokryte. Za pomocą szypułki ooteka zaczepiona jest na powierzchni, zwykle gałęzi lub kory.
Ekologia i występowanie Wszystkie stadia rozwojowe stosują mimikrę względem roślin. Samce przesiadują na gałązkach i szczytach roślin, gdzie przypominają uschnięty liść, który jeszcze wisi lub opadł z drzewa. Samice większości gatunków chętnie zwisają z gałęzi lub patyków, również upodabniając się do suchych, zwiniętych liści. U innych samice i młodociane samce upodobnione są do mchów. Zawieszone na szypułkach ooteki przypominać mają uschniętą łupinę lub suchy, zwinięty liść.
Owady te zamieszkują wyłącznie krainę neotropikalną, zarówno części północno-, jak i południowoamerykańską, rozprzestrzenionymi będąc od środkowego Meksyku na północy po południową Brazylię na południu. Większość zasiedla wilgotne lasy równikowe, zwłaszcza Amazonię i lasy deszczowe formacji Mata Atlântica, ale niektóre występują na terenach o wykształconej zmienności pór roku położonych na północ, wschód i południe od zlewni Amazonki.
Taksonomia i ewolucja thumb|Decimiana tessellata w pozie odstraszającej Takson w randze rodziny nazwany Acanthopsidae wprowadził do systematyki modliszek Hermann Burmeister w 1838 roku. W systemie Reinharda Ehrmanna i Rogera Roya z 2002 roku Acanthopinae wyróżniano jako jedną z trzech podrodzin w obrębie Acanthopidae. W bazującym na wynikach molekularnej analizy filogenetycznej systemie Julia Riviery i Gavina J. Svensona z 2016 roku każda z tych podrodzin wyniesiona została do rangi osobnej rodziny w obrębie nadrodziny Acanthopoidea. W uwzględniającym także dane morfologiczne systemie Christiana J. Schwarza i Roya z 2019 roku do Acanthopidae włączono podrodziny Acanthopinae i Stenophyllinae, natomiast Acontistinae obniżone zostały do rangi plemienia w obrębie Stenophyllinae.
Do podrodziny zalicza się ponad 40 opisanych gatunków, zgrupowanych w 10 rodzajach: Acanthops Serville, 1831 Decimiana Uvarov, 1940 Lagrecacanthops Roy, 2004 Metacanthops Agudelo, Maldaner et Rafael, 2019 Metilia Stal, 1877 Miracanthops Roy, 2004 Parvacanthops Moulin et Schwarz, 2023 Plesiacanthops Chopard, 1913 Pseudacanthops Saussure, 1870 Royacanthops Moulin et Schwarz, 2023
W wynikach analizy molekularnej Riviery i Svensona z 2016 roku Acanthopinae zajęły pozycję siostrzaną dla Acontistini, tworząc z nimi klad siostrzany dla Stenophyllini.
Przypisy
Kategoria:Acanthopidae