Model Altmana (Z-score) – wskaźnik opracowany w 1968 roku przez Edwarda I. Altmana, profesora finansów na New York University, służący do oceny prawdopodobieństwa bankructwa przedsiębiorstwa. Model opiera się na analizie pięciu wskaźników finansowych, które są łączone w liniową funkcję z przypisanymi wagami. Wyższa wartość Z-score wskazuje na mniejsze ryzyko upadłości firmy.
Altman opracował swoją formułę na podstawie analizy dyskryminacyjnej danych 66 przedsiębiorstw, z których połowa znajdowała się w stabilnej sytuacji finansowej, a połowa była zagrożona bankructwem. Pierwotna wersja modelu została stworzona dla firm przemysłowych, jednak z czasem dostosowano go także do przedsiębiorstw spoza sektora produkcyjnego oraz spółek działających na rynkach wschodzących.
Postać funkcji modelu przybiera poniższą postać:
Gdzie:
Kapitał obrotowy / Aktywa;
Zysk zatrzymany / Aktywa;
EBIT / Aktywa;
Wartość rynkowa kapitału własnego / Wartość księgowa zobowiązań;
Przychody ze sprzedaży / Aktywa;
Wartość Z-score pozwala na ocenę prawdopodobieństwa bankructwa:
Z > 2,99; niskie ryzyko upadłości
1,81 < Z < 2,99; strefa pośrednia
Z < 1,81; wysokie ryzyko upadłości
Zobacz też
Analiza dyskryminacyjna Modele oceny zagrożenia upadłością
Bibliografia
Altman, Edward I. (September 1968). "Financial Ratios, Discriminant Analysis and the Prediction of Corporate Bankruptcy". Journal of Finance. 23 (4): 189–209.https://doi.org/10.1111/j.1540-6261.1968.tb00843.x Mączyńska E., Zawadzki M. (2006), Dyskryminacje modele predykcji bankructwa przedsiębiorstw, Ekonomista, nr 6
Kategoria:Wskaźniki finansowe