Marian Trzebiński (ur. 31 marca 1913 w Sosnowcu, zm. 6 listopada 2002 w Ontario) – pilot major Polskich Sił Powietrznych, dowódca dywizjonu 316 i 317, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jana i Wiktorii z domu Prażuch. Uczył się w gimnazjum im. Reja w Kielcach, w 1933 r. uzyskał maturę po ukończeniu Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Kielcach. Zgłosił się do odbycia służby wojskowej i jako ochotnik wybrał służbę w lotnictwie. Został przyjęty do Szkoły Podchorążych Lotnictwa. Ukończył ją w 1936 r. z 10. lokatą i został przydzielony do 133. eskadry myśliwskiej. W październiku 1937 r. został przeniesiony do nowo sformowanej 161. eskadry myśliwskiej.

Po wybuchu II wojny światowej brał udział w walkach obronnych w składzie 161. em na myśliwcu PZL P.11c. Zaliczono mu oficjalnie zestrzelenie jednej maszyny Luftwaffe 2 września 1939 roku – rozpoznawczego He 45. Według nowszych analiz, w rzeczywistości 2 września zestrzelił bombowiec Dornier Do 17 w okolicy Sieradza. Ponadto, prawdopodobnie 4 września uszkodził zespołowo samolot He 45 lub Hs 126. Po agresji ZSRR na Polskę, 18 września został ewakuowany ze swoim samolotem do Rumunii. Został internowany w Gałaczu, ale udało mu się wydostać i przedostać drogą morską przez Bejrut do Francji. Przeszedł przeszkolenie na sprzęcie francuskim i służył od 19 maja 1940 r. w składzie Groupe de Chasse II/1 w Châteaudun, latając myśliwcem Bloch MB.152. 21 maja, wspólnie z pilotami francuskimi zestrzelił bombowiec rozpoznawczy Ju 88A-5 (nie przyznany mu oficjalnie). 3 czerwca przyznano mu zestrzelenie bombowca He 111, jednakże prawdopodobnie w rzeczywistości uszkodził z pilotami francuskimi Do 17Z z III./KG76. 12 czerwca wspólnie z francuskim pilotem uzyskał zestrzelenie Hs 126, zaliczone jako ½.

Po upadku Francji został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, trafiając do ośrodka polskiego lotnictwa w Blackpool 17 lipca. Zgłosił się do służby w Polskich Sił Powietrznych, uzyskał numer służbowy RAF P-1250. Przeszedł przeszkolenie w obsłudze brytyjskiego sprzętu w 55. OTU, 28 marca 1941 r. otrzymał przydział do dywizjonu 317. W trakcie służby objął obowiązki dowódcy eskadry. 28 grudnia 1942 r. otrzymał awans na stanowisko dowódcy 316. dywizjonu, które zdał 15 września 1943 r. i odszedł na stanowisko oficera łącznikowego w 9. Grupie RAF. Przeszedł szkolenie na kursie instruktorów pilotażu i w 1944 został przeniesiony do 16. (Polskiej) Szkoły Pilotażu Podstawowego w Newton. Od 6 września 1945 r. zajmował stanowisko dowódcy dywizjonu 317 i pełnił je do rozformowania tej jednostki.

Po demobilizacji nie zdecydował się na powrót do Polski i pozostał na emigracji. W 1947 roku ożenił się z przedwojenną narzeczoną Ewą Stobiecką, z którą mieli dwóch synów. Pracował jako zegarmistrz. W 1958 roku otrzymał obywatelstwo brytyjskie. W latach 70. emigrował do Kanady. W 1979 roku zmarła jego żona. Zmarł 6 listopada 2002 r. i został pochowany na Saint Marys Catholic Cemetery w Barrie.

Ordery i odznaczenia Za swą służbę otrzymał odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8416, Krzyż Walecznych – trzykrotnie, Medal Lotniczy – dwukrotnie, Polowa Odznaka Pilota.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polscy piloci myśliwscy Kategoria:Polscy lotnicy w kampanii wrześniowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego w Kielcach Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 2002