Kolonia Labuan (ang. The Crown Colony of Labuan) – dawna kolonia korony brytyjskiej położona na terenie dzisiejszego malezyjskiego terytorium federalnego Labuan, tj. na siedmiu wyspach (Labuan, Burung, Daat, Kuraman, Papan, Rusukan Kecil i Rusukan Besar) przy północno-zachodnim wybrzeżu wyspy Borneo.
Kolonia miała powierzchnię 26 mil kwadratowych (czyli ok. 67,340 km²), a jej populacja wynosiła 2000 osób (dane z 1864 r.).
Historia Przed brytyjską kolonizacją wyspa była niezamieszkana, choć od XIV w. należała do Sułtanatu Brunei, dla którego miała ważne znaczenie strategiczne; była także wykorzystywana przez chińskich i malajskich żeglarzy. Za brytyjskie dążenia do kolonizacji tego terenu odpowiada James Brooke. Oprócz Wielkiej Brytanii, tym terytorium zainteresowane były także Stany Zjednoczone.
Kolonia powstała po podpisaniu przez brunejskiego sułana i imperium brytyjskie . Labuan stało się wolnym portem, nie obowiązywały tam cła. W latach 1890–1904 kolonią zarządzała , ale od 1904 Labuan znowu zarządzały władze brytyjskie. Od 1907 roku to terytorium było częścią Straits Settlements.
Przypisy
Kategoria:Dawne terytoria zależne Wielkiej Brytanii w Azji Kategoria:Historia Brunei Kategoria:Historia Malezji Kategoria:Imperium brytyjskie