thumb|240px|Mickey Roker, Ben Brown i Dizzy Gillespie, 1977 Granville William Roker, ps. „Mickey” (ur. 3 września 1932 w Miami, zm. 22 maja 2017 w Filadelfii) – afroamerykański perkusista jazzowy.

Życiorys Urodził się w skrajnie biednej rodzinie. Jego rodzicami byli Granville senior i Willie Mae. Ojciec nigdy nie mieszkał z żoną i synem, natomiast matka zmarła, kiedy miał dziesięć lat. Po jej śmierci babka zabrała go do Filadelfii na wychowanie u wujka – Waltera. Od niego dostał swój pierwszy zestaw perkusyjny. On również zaszczepił w nim miłość do jazzu i pokazał tętniącą życiem filadelfijską scenę jazzową. Wkrótce idolem chłopaka stał się słynny perkusista Philly Joe Jones.

Sam szybko nauczył się grać i nieustannie ćwiczył. Początkowo występował w zespołach rhythmandbluesowych, W niedługim czasie jednak wkroczył do świata jazzu. Na początku lat 50. zaczął zdobywać renomę, grając w big-bandach. Współtwórca bebopu, trębacz i bandlider Dizzy Gillespie powiedział: Kiedy już Mickey poda odpowiedni rytm, cokolwiek by się działo – można jechać do Paryża i wrócić – rytm się nie zmieni. To duża rzecz. Stał się poszukiwanym sidemanem. W Filadelfii grał m.in. z saksofonistami Jimmym Oliverem i Jimmym Heathem, oraz przyjeżdżającymi na występy gościnne pianistą McCoyem Tynerem i trębaczem Lee Morganem.

W 1959 przeniósł się do Nowego Jorku. Przez następne lata grał tam z tak cenionymi artystami, jak Gigi Gryce, Ray Bryant, Joe Williams, Junior Mance, Nancy Wilson, Art Farmer, Sonny Rollins, Milt Jackson, Clifford Jordan, Morgan i Duke Pearson. W tym okresie był także stałym, choć niedługoterminowym, członkiem orkiestry wytwórni Blue Note, biorąc udział w licznych sesjach nagraniowych.

W 1971 rozpoczął długą, niemal dziesięcioletnią współpracę z Dizzym Gillespiem. która trwała do końca dekady. W latach 80. powrócił do pracy „wolnego strzelca”, grając w zespołach Oscara Petersona, Bryanta, Zoota Simsa, Milta Jacksona i Raya Browna. W 1992 podczas imprez okolicznościowych zajął miejsce w The Modern Jazz Quartet dotkniętego udarem Conniego Kaya. Późniejsze lata spędził, mieszkając i pracując w okolicach Filadelfii.

U schyłku życia leczył się na cukrzycę i raka płuc, ale żadna z tych chorób nie przyczyniła się bezpośrednio do jego śmierci. Zmarł w wieku 84. lat.

Wybrana dyskografia Jako sideman Z Natem Adderleym 1963 Little Big Horn (Riverside) Z Genem Ammonsem 1972 Got My Own (Prestige) 1973 Big Bad Jug (Prestige) 1976 Together Again for the Last Time – Gene Ammons–Sonny Stitt (Prestige) Z Royem Ayersem 1969 Daddy Bug (Atlantic) Z Randym Breckerem 1969 Score (Solid State) Z Rayem Brownem 1987 Red Hot Ray Brown Trio (Concord) Z Rayem Bryantem 1961 Con Alma (Columbia) Dancing the Big Twist (Columbia) 1981 Potpourri (Pablo) Z Jonem Faddisem 1976 Youngblood (Pablo) Z Artem Farmerem 1967 The Time and the Place (Columbia) The Art Farmer Quintet Plays the Great Jazz Hits (Columbia) 2007 The Time and the Place – The Lost Concert (Mosaic) Z Frankiem Fosterem 1968 Manhattan Fever (Blue Note) Z Dizzym Gillespiem 1975 Dizzy Gillespie's Big 4 (Pablo) Afro-Cuban Jazz Moods (Pablo) The Dizzy Gillespie Big 7 (Pablo) 1976 Bahiana (Pablo) Carter, Gillespie Inc. (Pablo) 1977 Dizzy’s Party (Pablo) Z Gigim Grycem 1960 Saying Somethin’! (New Jazz) The Hap’nin’s (New Jazz) The Rat Race Blues (New Jazz) 2011 Doin’ the Gigi (Uptown) Z Herbiem Hancockiem 1968 Speak Like a Child (Blue Note) Z Genem Harrisem 1986 The Gene Harris Trio Plus One (Concord Jazz) Z Bobbym Hutchersonem 1971 San Francisco (Blue Note) Z Miltem Jacksonem 1967 Born Free (Limelight) 1968 Milt Jackson and the Hip String Quartet (Verve) 1974 Olinga (CTI) 1975 The Milt Jackson Big 4 (Pablo) Z Hankiem Jonesem 1978 Groovin’ High (Muse Records) Z Samem Jonesem 1979 Something New (Interplay Records) Z Juniorem Mance’em 1962 Happy Time (Jazzland) 1963 Junior¹s Blues (Riverside) 2003 Junior Mance & Joe Temperley – Monk (Chiaroscuro Records) Z Herbiem Mannem 1970 Stone Flute (Embryo) Z Blue Mitchellem 1967 Boss Horn (Blue Note) Z The Modern Jazz Quartet 1994 MJQ & Friends – A 40th Anniversary Celebration (Atlantic) Z Lee Morganem 1971 Live at the Lighthouse (Blue Note) 1979 Sonic Boom (Blue Note) 1998 Standards (Blue Note) Z Joe Passem 1977 Quadrant (Pablo) Z Dukem Pearsonem 1965 Wahoo! (Blue Note) 1966 Honeybuns (Atlantic) Prairie Dog (Atlantic) 1967 Sweet Honey Bee (Blue Note) 1968 Introducing Duke Pearson's Big Band (Blue Note) The Phantom (Blue Note) 1969 Now Hear This (Blue Note) How Insensitive (Blue Note) 1974 It Could Only Happen with You (Blue Note) Z Oscarem Petersonem i Stéphane’em Grappellim 1979 Skol (Pablo) Z Sonnym Rollinsem 1065 Sonny Rollins on Impulse! (Impulse! Records) 1978 There Will Never Be Another You (Impulse!) Z Shirley Scott 1966 Soul Duo – Shirley Scott & Clark Terry (Impulse!) 1989 Oasis (Muse) 1991 Great Scott! (Muse) Blues Everywhere (Candid) Skylark (Candid) Z Horacem Silverem 1972 All (Blue Note) 1973 In Pursuit of the 27th Man (Blue Note) Z Stanleyem Turrentinem 1966 Rough ’n’ Tumble (Blue Note) 1967 The Spoiler (Blue Note) Z McCoyem Tynerem 1963 Live at Newport (Impulse!) Zestawienie wg dat wydania płyt

Przypisy

Bibliografia Mickey Roker, allmusic.com Mickey Roker, drummerworld.com

Linki zewnętrzne Mickey Roker – dyskografia, Discogs

Kategoria:Amerykańscy muzycy bebopowi Kategoria:Amerykańscy muzycy rhythmandbluesowi Kategoria:Amerykańscy perkusiści jazzowi Kategoria:Muzycy związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2017