Hibonit – rzadki minerał z podgrupy hibonitów, należący do grupy , zaliczającej się do tlenków.
Nazwa została nadana w 1956 r. i pochodzi od odkrywcy tego minerału, Paula Hibona, który znalazł go na Madagaskarze w 1953 roku.
Właściwości W składzie chemicznym wapń może być zastąpiony niewielką ilością lantanowców (Ce), a glin – magnezem lub tytanem. Krystalizuje w układzie heksagonalnym. Ma wykształcenia słupkowe, płaskie, pryzmatyczne, spłaszczone piramidalne, płaskie lub grubotabliczkowe, tworzy kryształy wrosłe i narosłe. Jest minerałem kruchym, półprzezroczystym do nieprzezroczystego oraz lekko radioaktywnym. Ma pleochroizm brązowo-szary lub szary. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są żelazo i krzem.
Występowanie Występuje zazwyczaj w marmurach, rzadko w meteorytach, spotykany również w gnejsach i zmetamorfizowanych wapieniach, piroksenach i granulitach, skarnach zasobnych w torianit oraz w aluwiach. Znajdowany w skałach metamorficznych na Madagaskarze. Spotykany także w inkluzjach w niektórych chondrytach węglowych. Towarzyszą mu najczęściej torianit, anortyt, plagioklaz, tytanit, korund, spinel, kalcyt, flogopit, rutyl, magnetyt, kyanit, zoisyt, klinozoisyt, wezuwian, andaluzyt, hercynit, grossular, grossyt, meionit, dellagiustait, skalenie, wanad rodzimy i diopsyd.
Miejsce występowania Poza Madagaskarem i Birmą (region Mandalaja) został odnaleziony w kilku innych lokalizacjach m.in. w Rosji, Tanzanii, Indiach, Algierii, Argentynie, Australii, Izraelu, na Ukrainie, we Francji, Włoszech, w Stanach Zjednoczonych oraz na Antarktydzie. mały|oszlifowany okaz z Mogoku
Przypisy
Kategoria:Minerały Kategoria:Tlenki i wodorotlenki (minerały)