Andrzej Gaździcki (ur. w Suchej Beskidzkiej w 1943) – polski paleontolog i stratygraf.
Elementy biografii W 1969 ukończył studia na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1974 na tym samym Wydziale uzyskał stopień naukowy doktora. Jego dalsza kariera zawodowa była związana z Instytutem Paleobiologii PAN, gdzie był zatrudniony w latach 1974–2013. W 1984 uzyskał habilitację. W 1997 otrzymał tytuł profesora nauk biologicznych. Był uczestnikiem wypraw naukowych na Spitsbergen i na Antarktydę. Jego doktorantką była Maria Aleksandra Bitner.
Osiągnięcia naukowe
Znaczenie w historii nauki Gaździcki zajmował się przede wszystkim stratygrafią mikropaleontologiczną triasu i liasu Tatr oraz wielu innych regionów. Przeprowadził rozpoziomowanie górnego triasu i dolnej jury Tatr oraz wapienia muszlowego południowej Polski na podstawie otwornic.
Wybrane publikacje
Rhaetian microfacies, stratigraphy and facial development in the Tatra Mts (1974) Foraminifers from the Muschelkalk of southern Poland (Gaździcki, Trammer & Zawidzka, 1975) Foraminifers and biostratigraphy of upper Triassic and lower Jurassic of the Slovakian and Polish Carpathians (1983) Polskie badania paleontologiczne w Antarktyce Zachodniej (Gaździcki & Wrona, 1986)
Upamiętnienie Na jego cześć nazwano pewną liczbę gatunków zwierząt kopalnych, między innymi małżoraczka Quadracythere gazdzickii Błaszyk, 1987, znalezionego w warstwach oligocenu na Wyspie Króla Jerzego oraz ślimaki Beringius gazdzickii Karczewski, 1987 z miocenu tejże wyspy i Actaeon gazdzickii Schröder, 1995 z kredy (walanżynu) Wąwału.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1943 Kategoria:Polscy paleontolodzy Kategoria:Polscy geolodzy Kategoria:Absolwenci Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Osoby upamiętnione nazwami taksonów biologicznych