Niżnonowogrodzki Naukowo-Badawczy Instytut Radiotechniki () – rosyjskie przedsiębiorstwo zajmujące się rozwojem i produkcją stacji radarowych, zlokalizowane w Niżnym Nowogrodzie. Od 2007 r. wchodzi w skład koncernu Ałmaz-Antiej.

Historia Przedsiębiorstwo powstało 30 września 1947 r. jako Zakład nr 197 im. Włodzimierza Lenina i zajmowało się początkowo opracowaniem radiostacji lotniskowych oraz radiostacji samolotowych. W 1948 r., pod kierownictwem Jewgienija Wasiljewicza Buchwałowa, opracowano w nim modyfikację radaru P-3 (П-3) – pierwszej radzieckiej stacji radarowej (opracowanej w 1944 r.). Opracowanie radiostacji Czernosliw przez P. N. Gurowa przyniosło w 1951 r. Biuru Nagrodę Państwową. Prace Buchwałowa doprowadziły do opracowania radaru P-8 (П-18), za co Zakład w 1952 r. otrzymał kolejną Nagrodę Państwową. W kolejnych latach prace Wasilija Iwanowicza Owsianikowa doprowadziły do powstania radaru P-14 (П-14) co zaowocowało przyznaniem Zakładowi w 1960 r. Nagrody Lenina.

W 1966 r. Zakład przekształcił się w samodzielne przedsiębiorstwo – Zakłady Telewizyjne Gorkiego im. W.I. Lenina. W kolejnych latach opracowano radary P-70 (П-70), P-18 (П-18), 5N84A (Н84А.), 5N69 (5Н69), 44Ż6 (44Ж6) oraz urządzenia zakłócające systemy naprowadzania radarowego 5U67 (5У67) i 5U65 (5У65). Opracowanie radaru 5N69 (5Н69) przez Jurija Nikołajewicza Sokołowa w 1979 r. przyniosło Zakładowi Nagrodę Państwową. Za znaczący wkład naukowy w rozwój krajowej radiolokacji Nagrody również otrzymali pracownicy Zakładu – Zaczepickij i Kryłow. W 1981 r. nastąpiło przekształcenie Zakładu w Instytut Badawczy Inżynierii Radiotechniki. W kolejnych latach opracowano kolejne konstrukcje: radar pokładowy RTK E-801 (РТК Э-801) dla śmigłowca Ka-31, radar 55Ż6 (55Ж6), 1L13 (1Л13), 55Ż6U (55Ж6У).

W 1991 r. w związku ze zmianą nazwy miasta, przedsiębiorstwo zostało przemianowane na Niżnonowogrodzki Naukowo-Badawczy Instytut Radiotechniki. W 1999 uzyskało ono, Zarządzeniem Rządu Federacji Rosyjskiej, status Federalnego Centrum Badawczo-Produkcyjnego. W 2008 roku przedsiębiorstwo zostało przekształcone w Otwartą Spółkę Akcyjną. W 2011 roku NNIIRT stał się częścią koncernu Ałmaz-Antiej.

Produkcja bieżąca Zakład produkuje i dostarcza na potrzeby armii rosyjskiej systemy: (ros. РЛС 55Ж6У), 59N6 (ros. РЛС 59Н6), E-801E OKO (ros. РЛС Э-801Е), 1Ł119 Niebo-SWU (ros. 1Л119 Небо-СВУ), (ros. Противник-ГЕ), Niebo-M (ros. Небо-М), Barjer-IE (ros. РЛС Барьер-Е), (ros. РЛС 1Л121Е),

Łączna ilość seryjnie wyprodukowanych (do 2011 r.) radarów opracowanych przez przedsiębiorstwo wynosi ok. 17 tys. sztuk. Prawie 3 tys. urządzeń zostało wyeksportowane do ponad 50 krajów.

Dyrektorzy przedsiębiorstwa Funkcję dyrektora w zakładzie pełnili: Wasilij Aleksiejewicz Awdientow (od 1947), Jewgienij Aleksandrowicz Mierkin (od 1948), Lew Iwanowicz Pankratow (od 1956), Gieorgij Kuźmicz Kisielew (od 1957), Władimir Aleksiejewicz Proskurin (od 1981), Walerij Wasiljewicz Moskalenko (od 1994), Anatolij Aleksandrowicz Tanygin (od 2006), Grigorij Aleksiejewicz Jegoroczkin (od 2011), Walerij Jewgienjewicz Tiulin (obecnie).

Przypisy

Kategoria:Przedsiębiorstwa w Rosji