Stanisław Romuald Ciupalski (ur. 7 lutego 1924 w Warszawie, zm. 28 czerwca 2009 w Buenos Aires) – polski magister inżynier mechanik, poligraf, podharcmistrz i żołnierz AK.
Życiorys Był synem Mariana Ciupalskiego i Janiny z domu Chrościckiej. Od 1936 był harcerzem 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego „Pomarańczarnia”. W 1942 na tajnych kompletach ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. Po maturze zaczął studia na tajnym wydziale Politechniki Warszawskiej ukrytym pod nazwą „Szkoły Rysunku Technicznego”, gdzie studiował do wybuchu powstania warszawskiego.
W konspiracji od października 1942 pod pseudonimem „Chruślik” w 1. Szturmowej Kompanii CKM II Batalionu Szturmowego „Odwet”, od lipca 1944 w I plutonie 1. kompanii Batalionu „Zośka”.
Udział w powstaniu warszawskim Jeszcze przed Godzinną „W”, z grupą żołnierzy „Zośki” wobec przedwczesnego wybuchu walk został odcięty na Żoliborzu pod dowództwem Tadeusza Huskowskiego ps. „Tadeusz”. Żołnierze zabrali broń z magazynów kompanii na Bielanach i na pl. Wilsona. W nocy z 1 na 2 sierpnia przedarli się do Kampinosu. Wracając w ramach Zgrupowania „Żniwiarz” na Bielanach, w Osiedlu Zdobyczy Robotniczych rankiem 3 sierpnia stoczyli starcie z niemieckim patrolem z CIWFu, gdzie Stanisław Ciupalski został ciężko ranny. Po kilkudniowej rekonwalescencji w szpitalu został wysłany do Grupy „Kampinos”, gdzie objął dowództwo jednego z CKM-ów w kompanii wsparcia ppor. „Olszy” Henryka Dobaka, w Pułku Palmiry Młociny. Brał udział w bitwach pod Brzozówką, gdzie rozgromiono oddziały „własowców”, oraz w zdobyciu bydła koło wsi Pilaszków. Po zdobyciu działa został przydzielony do obsługi pod komendą por. „Leszczyca” Henryka Kędzierzawskiego. Po rozbiciu Grupy „Kampinos” w bitwie pod Jaktorowem przedarł się do rodziny w Łowiczu. Zameldował się u „Antka” Jana Kopałka z Szarych Szeregów i został tam do końca wojny jako instruktor broni.
Po wojnie Wrócił do Warszawy. Pracował w Służbie Ochrony Kolei. Od października 1945 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej (specjalizacja technologiczna), gdzie w grudniu 1948 otrzymał dyplom inżyniera mechanika. Od stycznia 1949 pracował w RSW Prasa w Warszawie. Od września 1949 do czerwca 1950 studiował poligrafię w NRD. Pełnił funkcję Naczelnika Wydziału Technicznego w RSW PRASA w Warszawie. Brał udział w założeniu Wydziału Poligraficznego na Politechnice Warszawskiej, gdzie był wykładowcą. Był autorem książek o maszynach poligraficznych. W 1969 wyjechał na kontrakt do Argentyny i pracował jako doradca w przedsiębiorstwie „Editorial Atlantida”, gdzie zajmował się projektem, mechanizacją i budową nowej drukarni w Buenos Aires.
W 2012 został pośmiertnie odznaczony Medalem „Zasłużony Dla Polskiej Poligrafii” przez Polską Izbę Druku.
Rodzina Żonaty od 1952 z Gustawą Dyło, artystą plastykiem, miał troje dzieci: Józefa, inż. poligrafa; Kazimierza, inż. elektromechanika i córkę Marię, inż. architekt.
Wybrane publikacje Maszynoznawstwo poligraficzne cz 1-2 (1957-59) Maszyny drukujące (1968) Maszyny offsetowe zwojowe (2000) Maszyny drukujące konwencjonalne: maszyny offsetowe arkuszowe (2001)
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny V klasy Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Armii Krajowej Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Weterana Walk o Niepodległość Odznaka pamiątkowa Akcji „Burza” Medal Wojska Polskiego Medal „Zasłużony Dla Polskiej Poligrafii”
Przypisy
Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska Polskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2009