Książeczka sanepidowska, znana również jako książeczka zdrowia lub książeczka do celów sanitarno-epidemiologicznych – była dokumentem potwierdzającym zdolność do pracy w zawodach wymagających szczególnej higieny, takich jak branża spożywcza, medyczna czy kosmetyczna. Od 2008 roku została zastąpiona przez orzeczenie do celów sanitarno-epidemiologicznych, wydawane przez lekarza medycyny pracy na podstawie odpowiednich badań.
Historia i funkcja
Książeczka sanepidowska była obowiązkowa dla osób pracujących w bezpośrednim kontakcie z żywnością, wodą przeznaczoną do spożycia, lekami doustnymi oraz dla tych, którzy mieli styczność z dziećmi do 6. roku życia. Jej celem było zapewnienie, że pracownicy nie są nosicielami bakterii wywołujących choroby zakaźne, takich jak Salmonella czy Shigella, co mogłoby stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Zmiany prawne w 2008 roku
W 2008 roku, na mocy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, książeczka sanepidowska została formalnie zniesiona jako obowiązkowy dokument. Zastąpiono ją orzeczeniem lekarskim do celów sanitarno-epidemiologicznych, które jest wydawane przez lekarza medycyny pracy po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych, w tym badania kału na nosicielstwo bakterii Salmonella i Shigella.
Choć książeczka sanepidowska nie jest już formalnie wymagana, termin ten nadal funkcjonuje potocznie w społeczeństwie jako synonim aktualnego orzeczenia sanitarno-epidemiologicznego.
Przypisy
Kategoria:Epidemiologia