Główka, komora kołkowa, deska kołkowa – część konstrukcyjna instrumentów muzycznych z grupy chordofonów szyjkowych znajdująca się na przeciwległym do korpusu rezonansowego końcu szyjki. W główce zamocowane są kołki lub maszynki – przyrządy służące do regulowania naprężenia strun.
W literaturze terminy „główka”, „komora kołkowa” oraz „deska kołkowa” bywają stosowane zamiennie, w zależności od dominującej w danym kontekście cechy konstrukcyjnej. Komora kołkowa bywa opisywana jako niewydzielona konstrukcyjnie część główki (np. w guslicy, mandoli, pipie i rebec), której dopełnieniem może być ślimak (np. w skrzypcach) lub inny ornament lub detal snycerski. W innych miejscach, komorą kołkową określany jest cały element konstrukcyjny wieńczący szyjkę, np. komora kołkowa chordofonów szarpanych, która w przeciwieństwie do komór kołkowych skrzypiec (forma korytka), nie ma dna. Deską kołkową nazywana jest główka w formie deseczki, w której kołki zamocowane są odspodnio (np. w fideli, gęślach staropolskich, kemange a guz, i mandolinie). W jeszcze innych instrumentach, np. w sarangi, komorą kołkową jest cała masywna szyjka, w której poprowadzone są struny rezonansowe.
Zobacz też
Główka gitary
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Budowa chordofonów