Emilia Franciszka Węsławska z Sariusz-Bielskich herbu Jelita (ur. 29 stycznia 1863 w Krzywem, zm. 25 czerwca 1921Słowo, R.2, nr 136 (24 czerwca 1923), s. 1.) – polska tłumaczka, pisarka, publicystka, działaczka społeczna i narodowa, twórczyni i pierwsza przewodnicząca Narodowej Organizacji Kobiet w Wilnie.
Życiorys W 1906 była założycielką wileńskiego Koła KobietDziennik Wileński, R.21, nr 154 (7 czerwca 1937), s. 2.. W 1908 założyła i była pierwszą przewodniczącą Towarzystwa Równouprawnienia KobietDąbrowski P., Kresowianki w kręgu Narodowej Demokracji na Litwie przed pierwszą wojną światową – przyczynek do biografii politycznej Emilii Węsławskiej (1863-1921), [w:] Kresowianki. Krąg pisarek heroicznych, red. Stępnik K., Gabryś M., Lublin 2006.. W ramach Towarzystwa prowadziła biuro informacyjne. Zajmowała się również wydawaniem książek o charakterze patriotycznym. Za artykuł o historii Polski napisany przez Emmę Dmochowską miała proces przed władzami rosyjskimi. Była członkinią zarządu Towarzystwa Popierania Sceny Polskiej w WilnieNowa Gazeta, R.4, nr 236 (26 maja 1909), s. 7.. Należała do Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie. Wraz z mężem prowadziła salon literacki, w którym odbywały się również nielegalne przedstawienia Teatru „Zawracalnia”.
W grudniu 1914 weszła w skład wileńskiego komitetu zbierającego datki na pomoc dla poszkodowanych w działaniach wojennych w Królestwie PolskimGazeta Warszawska, R. 135, nr 350 (21 grudnia 1914), s. 1.. W czasie okupacji niemieckiej Wilna była prezeską Towarzystwa Wpisów Szkolnych. Należała też do Związku PatriotekDziennik Wileński, R.18, nr 103 (19 kwietnia 1934), s. 3.. W kwietniu 1919 założyła w Wilnie oddział Narodowej Organizacji Kobiet i została jego pierwszą przewodniczącą. W 1920 należała do współzałożycieli Związku Literatów i Dziennikarzy Polskich w Wilnie.
Publikowała w „Przyjacielu Dzieci”Przyjaciel Dzieci, R. 44, nr 33 (13 sierpnia 1904), s. 525-526., „Naokoło Świata”Naokoło Świata, R. 4, nr 13 (1 kwietnia 1905), s. 170-172., „Kurierze Wileńskim”Ruch, R.6, no 22 (26 listopada 1911) = nr 136, s. 243., „Zorzy Wileńskiej”Zorza Wileńska, R. 3, nr 30 (6 sierpnia 1908), s. 348-349., „Ziarnie”Ziarno, nr 45 (4 listopada 1904), s. 366-368. i „Naszym Domu”Nasz Dom, R.54, № 12 (21 marca 1914), s. 4. Wykaz jej publikacji dostępnych w bibliotekach podaje VIAFhttps://viaf.org/pl/viaf/102053784
Zmarła 25 czerwca 1921. Została pochowana na Cmentarzu na Rossie w Wilnie. Rodzina Była córką Henryka Edmunda Stanisława Sariusz-Bielskiego, ziemianina, i Ludwiki Kazimiery Przesmyckiej. Jej pradziadem był konfederat barski i poseł na Sejm Wielki, hrabia Wojciech Walerian Suchodolski. 21 lutego 1884 w Kościele św. Aleksandra w Warszawie wyszła za mąż za Witolda Jana Narcyza Węsławskiego, lekarza. Mieli razem córkę Janinę po mężu Burhardtową, działaczkę narodową i społeczną, oraz syna Stanisława, adwokata. Jej wnuczką była Halina Mikułowska, etnografka i muzealniczka.
Publikacje Wakacje w Olszance: podług listów Jani (1911)
Przypisy
Kategoria:Członkinie Narodowej Organizacji Kobiet Kategoria:Członkowie Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Rossie w Wilnie Kategoria:Polscy działacze narodowi Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy pisarze Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Polscy tłumacze literatury angielskojęzycznej Kategoria:Polscy tłumacze literatury francuskojęzycznej Kategoria:Polskie ofiary represji w Imperium Rosyjskim Kategoria:Urodzeni w 1863 Kategoria:Zmarli w 1921