Emil Hlobil (ur. 11 października 1901 w Veselí nad Lužnicí, zm. 25 stycznia 1987 w Pradze) – czeski kompozytor.
Życiorys Odbył studia filozoficzne na Uniwersytecie Karola w Pradze (1920–1924), jednocześnie kształcił się pod kierunkiem Jaroslava Křički w Konserwatorium Praskim (1920–1923). W latach 1924–1925 i 1927–1930 był studentem w klasie mistrzowskiej Josefa Suka. Początkowo pracował jako nauczyciel w szkołach średnich, gdzie wykładał język niemiecki i propedeutykę filozofii. Od 1941 do 1958 roku był wykładowcą teorii muzyki i kompozycji w Konserwatorium Praskim. Od 1958 roku pracował w Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze, na stanowisku docenta (1958) i profesora (1965).
W 1971 roku otrzymał tytuł zasłużonego artysty, a w 1981 roku artysty narodowego. Opublikował prace O Josefu Sukovi (Praga 1934) i Nauka o hudebních formach (Praga 1963).
Twórczość Jako kompozytor nawiązywał do twórczości Josefa Suka i Vítězslava Nováka, już w latach 20. XX wieku zaczął jednak łączyć tradycje czeskiej szkoły muzycznej z elementami modernistycznymi. Po II wojnie światowej podporządkował się nakazom socrealizmu i dokonał znacznego uproszczenia swojego języka dźwiękowego, tworzył pieśni masowe i kantaty poruszające aktualną tematykę.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Czescy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1987 Kategoria:Absolwenci Konserwatorium w Pradze Kategoria:Artyści Narodowi Czechosłowacji