41 Selengiński pułk piechoty (ros. 41-й пехо́тный Селенги́нский полк) – oddział piechoty okresu Imperium Rosyjskiego.
Charakterystyka Sformowany w 1796. Stacjonował między innymi w Dubnie. Nosił nazwy: Selengijski pp (1811–1864). Żołnierze pułku na kołnierzu szynela nosili szkarłatne patki. W przededniu I wojny światowej pułk etatowo posiadał cztery bataliony po cztery kompanie oraz kompanię tyłową. Kompania piechoty czasu wojny liczyła około 240 żołnierzy i 4–5 oficerów. Na szczeblu pułku występował także pododdział karabinów maszynowych (8 km), łączności (w tym 14 konnych gońców i 21 telefonistów) i zwiadowczy (64 zwiadowców, w tym 4 kolarzy). W sumie pułk liczył około 4000 żołnierzy.
Rozformowany w 1918.
Podporządkowanie Lipiec 1914: 11 Korpus Armijny – Równe 11 Dywizja Piechoty – Łuck 1 Brygada Piechoty – Krzemieniec 41 Selengiński pułk piechoty – Dubno
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułki piechoty Imperium Rosyjskiego Kategoria:Wojsko w Dubnie Kategoria:Rosyjskie jednostki piechoty utworzone w 1796 Kategoria:Rosyjskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918