Marcinkaniecka Kolej Wąskotorowa – zlikwidowana kolej leśna na Litwie i Białorusi, istniejąca od 1915 roku do 1974 roku.
Lokalnie nazywana koleją francuską lub drogą francuską, ponieważ zbudowali ją francuscy jeńcy wojenni podczas I wojny światowej.
W chwili powstania ziemie przez które biegła były pod okupacją niemiecką. Następnie znajdowała się na terytorium II Rzeczypospolitej. W latach 1939–1941 w Związku Sowieckim, następnie do 1944 pod okupacją niemiecką, później znów w ZSRR. Obecnie dawna trasa kolei znajduje się na terenie Litwy i Białorusi.
Przewozy Była to kolej leśna użytku gospodarczego, w związku z tym nie występowała w rozkładach jazdy. Przewóz pasażerów realizowano w doczepianym wagonie pasażerskim.
Historia Kolej zbudowało 120 francuskich jeńców wojennych pod nadzorem 10 żołnierzy niemieckich w 1915 roku. Jej trasa liczyła wówczas ok. 10 km długości. Jej trasę poprowadzono ze stacji normalnotorowej Marcinkańce, przez , Mustejkę, nad rzeką Kotrą do rozgałęzienia, skąd prowadziła dalej do Żubrowa oraz w kierunku wschodnim do . W latach 1916–1917 powstały odgałęzienia do Koźliszek i Motyli.
Po zakończeniu I wojny światowej kolej początkowo znalazła się w granicach Litwy, później Litwy Środkowej, a od 1922 roku II Rzeczpospolitej. Przeszła wówczas pod zarząd PKP i liczyła 27 km długości. Podlegała pod Zarząd Kolei Wąskotorowych Dyrekcji Kolei Państwowych (DKP) w Wilnie. Około 1935 roku rozebrano odgałęzienie do Bieniek.
Po II wojnie światowej kolej znalazła się w Związku Radzieckim i była obiektem ataków litewskich partyzantów. W 1947 wysadzili oni 2 parowozy. W celu ochrony przed atakami zbudowano wagon opancerzony, przerobiony późnej na pług odśnieżny.
W latach 1961–1963 rozebrano niektóre odcinki, choć fragment kolei był użytkowany do 1974 roku.
Tabor Kolej eksploatowała 4 parowozy typu HF. Po zawieszeniu ruchu przekazano je na inne koleje.
Przypisy
Kategoria:Koleje wąskotorowe na Białorusi Kategoria:Koleje wąskotorowe na Litwie