Skoczki lub Amanci () – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w Kopenhadze w 1845 roku.
Publikacja Andersenowska baśń literacka pt. Skoczki (Amanci w tłumaczeniu Bogusławy Sochańskiej) została po raz pierwszy opublikowana 7 kwietnia 1845 roku w antologii Nowe baśnie. Zbiór trzeci () opublikowanej przez kopenhaski dom wydawniczy C.A. Reitzel. Autorem ilustracji był Vilhelm Pedersen. W katalogu dzieł Hansa Christiana Andersena autorstwa baśń ma numer 470. Utwór został dwukrotnie wznowiony za życia pisarza: 18 grudnia 1849 roku w zbiorze Eventyr. 1850 oraz 30 marca 1863 roku w zbiorze Eventyr og Historier. Andet Bind. 1863.
W angielskim wydaniu baśni z 1913 roku, w anonimowym tłumaczeniu, zamiast zabawki z mostka gęsiego (), jako trzeci uczestnik turnieju, pojawia się żaba (). Autorem ilustracji w tym wydaniu był .
Polskie przekłady Baśń Skoczki była kilkakrotnie tłumaczona na język polski: 1931 – Skoczki: 1938 – Próba skoku: 2006 – Amanci: (z oryginału duńskiego)
Bogusława Sochańska wybrała dla swojego tłumaczenia tytuł Amanci. Tytułowy termin duński „Springfyrene”, ignorowany przez współczesne słowniki języka duńskiego, oznaczał w czasach Andersena młodzieńców adorujących panny na wydaniu. Złożenie pochodzi od dwóch słów: springe – „skakać” i fyrene – „faceci”.
Fabuła Streszczenia dokonano na podstawie wersji duńskiej oraz polskiego tłumaczenia B. Sochańskiej.
Trzech konkurentów – pchła, konik polny i skoczek-zabawkaZabawka wykonywana z patyczka i kości, mostku gęsiego. Po przyciśnięciu odskakiwała. Tłumacze wybierali różne nazwy dla zabawki, w tłumaczeniu Sochańskiej „gąsior na patyku”. – postanawiają sprawdzić, kto z nich skoczy najwyżej. Król ogłasza, że odda swoją córkę temu, kto wykona najlepszy skok. Pierwsza występuje pchła. Jest elegancka i pokazuje swoje dobre maniery. Konik polny prezentuje się w zielonym mundurze i chwali się szlachetnym pochodzeniem z Egiptu. Swoim śpiewem zawstydza miejscowe świerszcze. Pchła i konik polny uważają, że zasługują na rękę królewny. Skoczek-zabawka nic nie mówi, lecz wszyscy wierzą w jego mądrość i szlachetne pochodzenie. Radny potwierdza, że ma dar przepowiadania pogodyW czasach Andersena z koloru gęsiej kości wróżono pogodę (za Sochańska B., Noty i przypisy. W: Hans Christian Andersen: Baśnie i opowieści. Tom I 1830–1850, s. 510.).. Milczący król czeka na rozstrzygnięcie konkursu.
Pchła skacze tak wysoko, że nikt tego nie widzi, więc stwierdzają, iż właściwie wcale nie skoczyła. Konik polny skacze wprost w twarz króla, czym wzbudza jego obrzydzenie. Skoczek-zabawka długo się waha, a potem wykonuje krótki skok wprost na kolana królewny. Król uznaje, że to najwyższy i najmądrzejszy skok, bo prowadzi do jego córki. Sprężynek otrzymuje więc rękę królewny. Pchła i konik polny odchodzą niezadowoleni, twierdząc, że w świecie liczy się ciało i bycie widocznym, a nie talent.
Galeria
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne „Skoczki” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Baśnie Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1845