Jan Pogorzały (ur. 27 sierpnia 1911 w Sosnowie, zm. 26 czerwca 1980 w Lutolu Mokrym) – żołnierz WP na Wschodzie, odznaczony Krzyżem Walecznych.
Życiorys Urodził się 27 sierpnia 1911 roku w Sosnowie w dzisiejszym obwodzie tarnopolskim na Ukrainie. Syn Edwarda Pogorzałego (1884–1958) i Pauliny z Dynowskich (1886–1967).
W 1944 roku wstąpił w szeregi 10 Pułku Piechoty w punkcie poborowym Sumyhttps://wbh.wp.mil.pl/pl/skany/detale_wyszukiwarka_bazy_personalne/1971018/ [dostęp 2026-05-20].. Brał udział w walkach o Wał Pomorski i w bitwie o Kołobrzeg. Został odznaczony Krzyżem Walecznych w 1945 r. za męstwo wykazane w bitwie o KołobrzegStefan Ways, Od Stecówki do Łaby, str. 319..
Po wojnie osiadł na ziemiach odzyskanych we wsi Lutol Mokry, gdzie zajmował się rolnictwem.
Zmarł w Lutolu Mokrym 26 czerwca 1980 roku, pochowany został na tamtejszym cmentarzu.
Życie prywatne Jego pierwszą żoną była Ukrainką Stefania Kruhlak, która została zamordowana przez Banderowców za pomoc Polakom. Z pierwszą żoną miał syna Józefa (1935–2013), po jej śmierci wziął ślub z Polką Matyldą Dynowską (1920-1988). Jego bracia Bronisław (1914-1994) i Władysław (1912–1994) również brali udział w walkach WP na Wschodzie.
Przypisy
Bibliografia Stefan Ways, Od Stecówki do Łaby, str. 319.
Kategoria:Uczestnicy bitwy o Kołobrzeg (1945) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1980