Rubroboletus pulchrotinctus (Alessio) Kuan Zhao & Zhu L. Yang – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Rubroboletus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1985 Carlo Luciano Alessio, nadając mu nazwę Boletus pulchrotinctus. W 2014 r. Boletus pulchrotinctus został przeniesiony do nowo utworzonego rodzaju Rubroboletus przez & . Niektóre synonimy: Boletus pulchrotinctus Alessio 1985 Suillellus pulchrotinctus (Alessio) Blanco-Dios 2015 Pod względem filogenetycznym R. pulchrotinctus jest gatunkiem siostrzanym krwistoborowika szatańskiego, z którym dzieli kilka cech morfologicznych.
Morfologia mały|lewo|259x259px|Sinienie miąższu i kapelusza Kapelusz mały|257x257px|Młody owocnik Rubroboletus pulchrotinctus Ma średnicę do 20 cm, początkowo półkulisty, następnie wypukły do płasko-wypukłego. Kolor biały, srebrzystoszary, szary do szaroochracyjnego lub jasnoochracyjnego, na brzegu zawsze z wyraźnym odcieniem jasnoróżowym lub różowym, który stopniowo rozprzestrzenia się w kierunku środka kapelusza, czasami prawie całkowicie różowy. Suchy, gładki, siniejący po uszkodzeniu.
Hymenofor Rurki początkowo cytrynowożółte, następnie żółte z lekko oliwkowym odcieniem, siniejące po uszkodzeniu. Pory zmienna, zazwyczaj żółte, często z wiekiem zmieniają kolor na pomarańczowy lub pomarańczowo-czerwony, czasami pomarańczowe do pomarańczowo-czerwonych u młodych owocnikach, a następnie blednąca z wiekiem, sinieją po uszkodzeniu.
Trzon Trzon podłużny, czasami bulwiasto spuchnięty u podstawy; kremowy, cytrynowożółty do jasnożółtego w górnej części, w dół stopniowo przechodzący w różowy, czasami całkowicie żółty lub kremowy, z dobrze rozwiniętą drobną, różową siateczką, siniejący po uszkodzeniu.
Reakcja chemiczna mały|258x258px|Starsze okazy Rubroboletus pulchrotinctus Strzępki miąższu w podstawie trzonu nie wykazują reakcji z roztworem Melzera.
Miąższ Miąższ młodych owocników jest bladożółty, uszkodzony sinieje.
Zarodniki
Cechy mikroskopowe Mają 12–15 × 4,5–6 μm średnicy.
Występowanie i siedlisko Jest gatunkiem rzadkim. Występuje w Chorwacji, na Cyprze (1 stanowisko), we Francji, w Grecji (10 stanowisk), Izraelu (20 stanowisk), we Włoszech, w Macedonii Północnej (1 stanowisko), Czarnogórze (1 stanowisko), Rosji (2 stanowiska), Serbii (1 stanowisko), Słowenii (1 stanowisko) i w Hiszpanii (11 stanowisk). W Polsce nie występuje.
Jest wpisany na czerwoną listę we Włoszech i w Macedonii, został również wpisany na Czerwoną Księgę Republiki Krymu (3 – gatunek rzadki). Populacja tego gatunku jest stabilna tylko w Izraelu.
Istnieją zdjęcia tego gatunku wykonane w Libanie, ale jego obecność w tym państwie jest wątpliwa lub wymaga potwierdzenia.
R. pulchrotinctus jest grzybem ektomykoryzowym. Rośnie pojedynczo lub w grupach w lasach liściastych i lasach mieszanych o klimacie śródziemnomorskim, na glebach ze znaczną zawartością wapnia (najczęściej spotykany na glebach z zawartością węglanu wapnia). Współżyje z takimi gatunkami jak:
Zagrożenia Głównymi zagrożeniami dla tego gatunku i jego siedlisk są wycinki lasów, zabudowa mieszkaniowa i komercyjna siedlisk naturalnych, wydobycie wapienia, hodowla bydła oraz pożary.
Znaczenie Naziemny grzyb ektomykoryzowy. Był spożywany przez niektórych mieszkańców, ale jego jadalność jest wątpliwa. Przypadki zatrucia (zaburzenia żołądkowo-jelitowe) odnotowano we Włoszech i Izraelu.
Przypisy
Kategoria:Borowikowate