Pędruś długoryjek (Rhopalapion longirostre) – gatunek chrząszcza z rodziny Brentidae i podrodziny Apioninae.
Opis Ciało imago podłużne i obustronnie spłaszczone, gęsto porośnięte szarymi włoskami. Widoczny dymorfizm płciowy. Samice mierzą ok. 4 mm długości i wyposażone są w charakterystycznie wydłużone czarne ryjki służące im do drążenia dziur w pąkach kwiatowych roślin żywicielskich, w których składają jaja. Samce dorastają najwyżej do 3,5 mm długości, a ich rostra są również czarne, za to krępe i znacznie krótsze niż te u samic; ryjki mogą służyć samcom do spychania innych z grzbietów samic podczas prób kopulacji. Odnóża u obu płci pomarańczowe z czarnymi stopami. Czułka czarne, z wydłużonymi buławkami; u samców wyraźnie wystają poza przednią krawędź ryjkaGertha Wilhelm et al., Sexual dimorphism in head structures of the weevil Rhopalapion longirostre (Olivier 1807) (Coleoptera: Curculionoidea): a response to ecological demands of egg deposition, ,,Biological Journal of the Linnean Society'' 104 (3), s. 642 - 660, 2011.. lewo|mały|221x221px|W trakcie próby kopulacji jeden samiec stara się zepchnąć drugiego z grzbietu samicy lewo|mały|223x223px|Larwa wewnątrz nasiona malwy
Biologia Pędrusie te są ściśle powiązane z malwami (Alcea L.), na krzewach których ma miejsce ich cały cykl rozwojowy. Późną wiosną samice drążą ryjkami dziurki w dojrzałych pąkach kwiatowych rośliny żywicielskie, aby później złożyć w nich jaja. Po paru dniach wykluwają się larwy o żółtym ubarwieniu, które następnie wędrują w głąb owocni, gdzie żerują na nasionach. Przed przepoczwarzeniem larwa buduje korytarz wzdłuż owocni, którym wydostanie się na zewnątrz jako imago. Stadium poczwarki może trwać od dwóch do sześciu tygodni, w zależności od warunków środowiskowych. Dorosłe owady pozostają na swojej roślinie żywicielskiej, żyjąc i żerując na jej liściach i kwiatach. Są natomiast zdolne do lotu i mogą odbywać wędrówki w poszukiwaniu nowych żerowisk. Obserwowane od wczesnej wiosny do jesieni. Może występować kilka pokoleń w sezonie. Zimują imagines w ściółce pod rośliną żywicielskąRafał Gosik, Immature Stages and Breeding Behaviour of the Hollyhock Weevil–Rhopalapion longirostre (Olivier 1807) (Coleoptera, Brentidae, Apioninae), ,,Insects'' 16 (2), s. 1-15, 2025.. mały|227x227px|Ślady żerowania imagines
Występowanie Gatunek ma wywodzić się z terenów Azji Środkowej, skąd zawleczony został na Bliski Wschód oraz na południe Europy. Z końcem XX wieku sukcesywnie zwiększał swój zasięg na północy kontynentu, co najpewniej miało związek z korzystnym dla rozwoju chrząszcza wzrostem tamtejszych średnich temperatur. Obecnie, europejska granica występowania pędrusiów leży na północy Półwyspu Iberyjskiego i Apenińskiego oraz południa Wielkiej Brytanii i FennoskandiiRhopalapion longirostre [online], iNaturalist [dostęp 2025-09-29]. Introdukowane także do Ameryki Północnej na początku XX stulecia, gdzie występują teraz pospolicie w środkowej części kontynentuSpecies Rhopalapion longirostre - Hollyhock Weevil [online], BugGuide.Net, 12 stycznia 2023 [dostęp 2025-09-29].
W Polsce obecność R. longirostre odnotowano po raz pierwszy w 2002 roku w Warszawie. Następnie, szybko zwiększał swoją obecność w kraju, zwłaszcza w obrębie obszarów miejskich na południu. Obecnie, uznawany za gatunek pospolity, rozpowszechniony na całym terytorium PolskiRhopalapion longirostre – Pędruś długoryjek [online], Insektarium, 28 sierpnia 2016 [dostęp 2025-09-29]Miłosz Mazur, Rhopalapion longirostre (Olivier 1807) – Pędruś długoryjek – Hollyhock weevil [online], Gatunki Obce w Polsce [dostęp 2025-09-29].
Przypisy
Kategoria:Brentidae Kategoria:Chrząszcze Azji Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1807 roku