Antonio Pacinotti – włoski okręt podwodny z okresu I wojny światowej, jedna z dwóch jednostek typu Pacinotti. Okręt został zwodowany 13 marca 1916 roku w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii, a w skład Regia Marina został wcielony 7 grudnia 1916 roku. „Antonio Pacinotti” pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, biorąc udział w działaniach wojennych. Jednostka została wycofana ze służby 15 maja 1921 roku.
Projekt i budowa Jednostki typu Pacinotti zostały zaprojektowane w stoczni FIAT-San Giorgio przez inż. Cesare Laurentiego na podstawie budowanego dla Niemiec okrętu podwodnego U-42, który po przystąpieniu Włoch do działań wojennych został zarekwirowany przez rząd i wcielony do służby w Regia Marina jako „Balilla”. Okręty charakteryzowały się konstrukcją jednokadłubową z podniesioną częścią dziobową. Kształt jednostek zbliżony był do kadłuba torpedowca, zoptymalizowany do pływania na powierzchni. Okręty otrzymały unikatowy w stosunku do wcześniejszych włoskich konstrukcji układ uzbrojenia torpedowego w postaci trzech dziobowych wyrzutni torpedowych, które to rozwiązanie zostało powtórzone dopiero podczas II wojny światowej na jednostkach typu .
„Antonio Pacinotti” zbudowany został w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii. Stępkę okrętu położono 7 czerwca 1914 roku, a zwodowany został 13 marca 1916 roku. Jednostka otrzymała nazwę na cześć włoskiego fizyka Antonio Pacinottiego, będąc pierwszym okrętem we włoskiej flocie o tej nazwie.
Dane taktyczno-techniczne „Antonio Pacinotti” był okrętem podwodnym średniej wielkości. Długość całkowita wynosiła 65 metrów, szerokość 6,05 metra i zanurzenie 4,12 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 710 ton, a w zanurzeniu 869 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 1472 kW (2000 KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 662,4 kW (900 KM). Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 14,6 węzła na powierzchni i 10,24 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 3500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 90 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu (lub 1600 Mm przy prędkości 14,5 węzła w położeniu nawodnym oraz 12 Mm przy prędkości 9 węzłów w zanurzeniu). Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, ograniczona podczas służby do 38 metrów.
Okręt wyposażony był w pięć stałych wyrzutni torpedowych o kalibrze 450 mm: trzy na dziobie i dwie na rufie, z łącznym zapasem siedmiu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa pojedyncze działa kalibru 76 mm A1914 L/30 na podstawach przeciwlotniczych.
Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 35 podoficerów i marynarzy.
Służba „Antonio Pacinotti” został wcielony do służby w Regia Marina 7 grudnia 1916 roku. Po zakończeniu testów w La Spezii, „Antonio Pacinotti” wraz z bliźniaczym „Alberto Guglielmotti” wyruszyły w kilkuetapowy rejs do Brindisi, prowadząc jednocześnie szkolenie załóg. Według stanu na 31 marca 1917 roku okręt służył na Morzu Tyrreńskim, wraz z F 4, „Foca”, i . „Antonio Pacinotti” przebywał na Morzu Tyrreńskim do września 1917 roku, kiedy to został przekazany dowództwu Regia Marina na Sycylii, skąd przeprowadzał patrole przeciw okrętom podwodnym. Po powrocie do La Spezii pod koniec 1917 roku okręt przeszedł długi remont, który trwał do lutego 1919 roku; później jednostka kontynuowała działalność przez kilka kolejnych miesięcy, często operując u wybrzeży Sardynii. Od czerwca 1919 roku „Antonio Pacinotti” przebywał w bazie w La Spezii. Okręt został wycofany ze służby 15 maja 1921 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Okręty podwodne typu Pacinotti Kategoria:Okręty zbudowane w Cantieri Navali del Muggiano