Szubienica Montfaucon () – dwukondygnacyjna szubienica królów Francji.
Historia Szubienica, początkowo drewniana, została zbudowana na wzgórzu Montfaucon na obrzeżach ówczesnego Paryża za panowania Ludwika IX (1226–1270), jako symbol jego władzy nad miastem. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą z 1270. Za panowania Karola IV (1322–1328) została zinstytucjonalizowana i przebudowana na konstrukcję kamienną, w formie której funkcjonowała do 1627. Rozebrano ją w 1760.
Konstrukcja Szubienica była budowlą murowaną, zbudowaną na planie prostokąta o wymiarach 12,20 na 9,50 m. Konstrukcja oparta była na szesnastu dziesięciometrowych filarach, na których spoczywały belki do wykonywania egzekucji, z umocowanymi na nich stryczkami. W połowie każdego filaru, na wysokości pięciu metrów, umieszczono dodatkowe belki o identycznym przeznaczeniu. Obiekt był zamykany bramą, do której prowadziły kamienne schody.
Przeznaczenie Głównym przeznaczeniem szubienicy było wykonywanie kary śmierci za przestępstwa nią zagrożone, ale również służyła do ekspozycji zwłok skazańców uśmierconych w innych miejscach Paryża. Dzięki swojej konstrukcji posiadała 45 „przedziałów”, co pozwalało powiesić na jej belkach jednocześnie wiele osób, i w rzeczywistości nieustannie wisiało na niej 50-60 skazańców. Ciała były pozostawiane na 2–3 lata (czasem nawet więcej), na pastwę krukowatych, a nawet wilków.
Szubienicę ulokowano na stosunkowo otwartej przestrzeni, przy głównej drodze do Meaux, przez co była widoczna z odległości wielu kilometrów. Takie położenie, spore rozmiary budowli, oficjalna patronat królewski oraz znane nazwiska skazańców na niej wiszących sprawiły, że stała się rozpoznawalnym obiektem.
Przypisy
Kategoria:Nieistniejące obiekty budowlane w Paryżu Montfaucon