Jan Chodera (ur. 15 października 1915 w Nowej Świętej, zm. 30 września 1975 w Poznaniu) – polski germanista, literaturoznawca, leksykograf.
Życiorys W latach 1923–1928 uczęszczał do niemieckiej szkoły powszechnej w Nowej Świętej, a następnie do niemieckiego gimnazjum w Złotowie. Świadectwo dojrzałości uzyskał w Polskim Gimnazjum Prywatnym w Bytomiu. Rozpoczął studia na Akademii Pedagogicznej w Bytomiu, tam już jako student prowadził wykłady Polskiego Uniwersytetu Ludowego na Śląsku Opolskim, zorganizowanego przez Związek Polaków w Niemczech i Polskie Towarzystwo Szkolne w Niemczech. Ze względu na swoją aktywność otrzymał od pruskiego ministerstwa oświaty zakaz kontynuowania studiów neofilologicznych. W 1938 zapisał się na studia weterynaryjne na Uniwersytecie Berlińskim, prowadził też kursy języka polskiego dla polskich dzieci w Berlinie. Po wybuchu II wojny św. został skreślony z listy studentów. W roku 1945 rozpoczął studia germanistyczne na Uniwersytecie Poznańskim, w 1948 uzyskał dyplom magistra, a w roku 1958 stopień kandydata nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Das Weltbild in den naturalistischen Dramen Gerhart Hauptmanns. W roku 1963 habilitował się na podstawie rozprawy Die deutsche Polenliteratur 1918–1939. W 1971 r. został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w PoznaniuC_II_472-C_II_473BP-1976_2-41.pdf..
Aktywność zawodowa Przed 1939 rokiem, pracując w Centrali Prasowej Związku Polaków w Niemczech, pełnił funkcję kierownika berlińskiego Ośrodka Związku Akademików Polskich, reprezentując Polaków będących tam wówczas na uchodźstwie.
Od roku 1950 uczestniczył w pracach Ministerstwa nad programami i planami studiów. W latach 1956–1958 był organizatorem i kierownikiem pierwszego w Polsce Studium Eksternistycznego Filologii Germańskiej. W latach 1963–1965 był kierownikiem Punktu Konsultacyjnego Filologii Germańskiej w Szczecinie. Wówczas to aktywnie lansował ideę powstania dzisiejszego Uniwersytetu Szczecińskiego.
Od 1969 r. pełnił funkcję dyrektora Instytutu Filologii Germańskiej i kierownika Zakładu Historii Literatury Niemieckiej UAM. W latach 1968–1972 był prodziekanem, a w 1972–1975 dziekanem Wydziału Filologicznego UAM. Organizował w UAM studia filologii szwedzkiej, duńskiej, norweskiej.
Działalność naukowa Badania naukowe i publikacje Jana Chodery koncentrowały się wokół następujących tematów:
Niemiecko-polskie relacje w literaturze niemieckiej w latach 1918–1939, niemiecka literatura naturalizmu, leksykografia polsko-niemiecka. Jest współautorem popularnego słownika niemiecko-polskiego i polsko-niemieckiego.
Przykłady publikacji Polska i Polacy w twórczości Gerharta Hauptmanna, Polska i Polacy w twórczości Maxa Halbego, Literatura niemiecka o Polsce, Polska mniejszość narodowa w literaturze niemieckiej z lat 1918–1939, Das Bild der Polen in der deutschen Literatur, Pokłosie powstania wielkopolskiego z lat 1918–1919.
Prace leksykograficzne (współaut. Stefan Kubica): Podręczny słownik niemiecko-polski, Warszawa: Wiedza Powszechna 1966; (współaut. Andrzej Bzdęga, Stefan Kubica): Podręczny słownik polsko-niemiecki, Warszawa: Wiedza Powszechna 1971; (współaut.) Mały słownik pisarzy niemieckich, austriackich, szwajcarskich (1973).
Nagrody i wyróżnienia Gryf Pomorski (1967, 1969) Złoty Krzyż Zasługi (1971) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974) Nagrody Rektora UAM
Przypisy
Bibliografia Agnieszka Frączek/Ryszard Lipczuk: Słowniki polsko–niemieckie i niemiecko–polskie. Historia i teraźniejszość. Wołczkowo: Oficyna In Plus, 2004, s. 127–133. ISBN 83-89402-06-8. Krzysztof A. Kuczyński: Nekrologi. In memoriam Jan Chodera (1915–1975), [w:] „Przegląd Zachodni” nr 2, 1976, s. 394–396.
Kategoria:Polscy germaniści Kategoria:Polscy literaturoznawcy Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Polscy leksykografowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Członkowie Związku Polaków w Niemczech (II Rzeczpospolita)