Ciemieniec kędzierzawnik (Dictyna uncinata) – gatunek pająka z rodziny ciemieńcowatych. Zamieszkuje Europę i palearktyczną Azję.

Taksonomia Gatunek ten opisany został w 1856 roku przez Tamerlana Thorella na łamach „Nova Acta Regiae Societatis Scientiarum Upsaliensis”.

Morfologia Samce osiągają od 2,3 do 3,1 mm, a samice od 2,3 do 3,6 mm długości ciała. Karapaks zmierzony u 14 samców miał od 1,15 do 1,42 mm długości i od 0,85 do 1,18 mm szerokości, a u 27 samic od 0,9 do 1,25 mm długości i od 0,76 do 0,95 mm szerokości. Ubarwienie karapaksu może być od czerwonobrązowego i brązowawego po ciemnobrązowe. U samca jego część głowowa jest prawie czarna i zaopatrzona w pięć do siedmiu rzędów białych włosków. W widoku od przodu oczy przedniego rzędu leżą w linii prostej, zaś oczy pary tylno-środkowej leżą wyżej niż tylno-bocznej. Oczy środkowym par rozmieszczone są na planie szerszego z tyłu trapezu. Oczy pary przednio-środkowej są mniejsze niż pozostałych. Szczękoczułki mogą być jasnobrązowe, brązowe lub czerwonobrązowe, u samca mają wklęsłe pośrodku krawędzie wewnętrzne. Sternum ma kolor brązowy, brązowawy lub czerwonobrązowy. Odnóża są żółtawobrązowe lub rudobrązowe. Opistosoma (odwłok) ma wierzch szarawobrązowy, u samca z ciemnobrązowymi: rejonem przednim, poprzecznymi liniami i bokami, a u samicy z ciemnobrązowym znakiem pośrodku części przedniej i brązowawymi kwadratami po bokach. Siteczko przędne jest niepodzielone.

Nogogłaszczki samca mają goleń dłuższą niż szerszą, zaopatrzoną w dyskowatą, znacznie dłuższą niż szerszą apofizę retrolateralną. Długie ktenidium ma wąski, zakrzywiony, czarniawy wierzchołek. Ponadto aparat kopulacyjny cechują długi i nitkowaty embolus oraz tęgi konduktor o wierzchołku ostrogi skierowanym brzusznie.

Płytka płciowa samicy ma przedsionek podzielony przegrodą szerszą niż jedna jego połówka oraz otwory kopulacyjne położone w przedsionkach, z dala od bruzdy epigastrycznej. Przewody kopulacyjne tworzą w części proksymalnej podwójną helisę.

Ekologia i występowanie thumb|W trakcie posiłku Pająk ten zasiedla pobrzeża lasów, zarośla, parki, przydroża i ogrody, preferując miejsca przeciętnie bardziej zacienione niż podobny ciemieniec zwyczajny. Bytuje na roślinach zielnych oraz liściach i gałązkach krzewów i drzew liściastych. Sieci łowne buduje najczęściej na spodzie liści. Dojrzałe samice spotyka się od marca do listopada, zaś samce od marca do sierpnia.

Gatunek palearktyczny, eurazjatycki. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Serbii, Kosowa, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskich części Rosji i Turcji. Poza tym podawany jest z anatolijskiej części Turcji, Gruzji, Azerbejdżanu, syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Azji Środkowej, Chin i Japonii.

Przypisy

Kategoria:Ciemieńcowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1856 roku