Folkia – rodzaj pająków z rodziny komórczakowatych.
Morfologia W rodzaju występuje tendencja do uwsteczniania się oczu aż do całkowitego ich zaniku. Najbliższy nasadzie ząb tylnej krawędzi bruzdy szczękoczułka leży naprzeciwko przerwy między zębami przedniej krawędzi owej bruzdy. Odnóża pierwszej i drugiej pary mają co najmniej jeden kolec brzuszny na goleniach i nadstopiach. Przynajmniej samce mają kolce na biodrach lub rzepkach trzeciej i czwartej pary.
Samcze nogogłaszczki mają smukły, wrzecionowaty bulbus, kolcokształtny, wierzchołkowo osadzony embolus oraz kolcokształtny lub wstęgowaty konduktor. Długości embolusa i konduktora są podobne i nie przekraczają połowy długości bulbusa. Genitalia samicy cechują się niewielkim, szerszym niż dłuższym diwertikulum tylnym z połowicznie zesklerotyzowaną częścią środkową oraz petowatą przednią spermateką.
Ekologia i występowanie Pająki te zamieszkują jaskinie i inne siedliska podziemne.
Rodzaj palearktyczny, endemiczny dla Bałkanów, podawany z Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry i Grecji.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1970 roku przez Josefa Kratochvíla na łamach pisma „Přírodovědné práce ústavů Československé Akademie Věd v Brně” jako podrodzaj w obrębie rodzaj Stalagita. Gatunkiem typowym wyznaczono Stalagtia purkrabeki, która w 1993 roku zsynonimizowana została z F. inermis przez Christę L. Deeleman-Reinhold. Do rangi osobnego rodzaju wyniesiony został w 1974 roku przez Paola M. Brignoliego.
Rodzaj obejmuje 7 opisanych gatunków: Folkia boudewijni Deeleman-Reinhold, 1993 Folkia haasi (Reimoser, 1929) Folkia inermis (Absolon et Kratochvíl, 1933) Folkia lugens Brignoli, 1974 Folkia mrazeki (Nosek, 1904) Folkia pauciaculeata (Fage, 1943) Folkia subcupressa Deeleman-Reinhold, 1993
Wyniki analizy filogenetycznej Silvii Adrián-Serrano i innych z 2024 roku wskazują na stanowienie przez rodzaj taksonu polifiletycznego.
Przypisy
Kategoria:Komórczakowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1970 roku