Semanotus conformis – gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych i podrodziny kózkowych.
Taksonomia i ewolucja Kladogram tomanków Ameryki Północnej wg Hammonda i Williamsa (2013) Takson ten opisany został po raz pierwszy w 1924 roku przez Thomasa Lincolna Caseya na łamach „Memoirs on the Coleoptera” jako dwa podgatunki pod nazwami Anocomis ampla conformis i Anocomis ampla arizonae. Drugi został potem zsynonimizowany z pierwszym. Wyniesienia go do rangi osobnego gatunku dokonali w 2013 roku James Hammond i Daryl J. Williams.
Według wyników analizy filogenetycznej północnoamerykańskich tomanków opublikowanych w 2013 roku przez Hammonda i Williamsa S. conformis zajmuje pozycję siostrzaną dla kladu obejmującego wszystkie badane taksony oprócz S. amethystinus, S. juniperi i S. ligneus.
Morfologia Głowa ma czarną lub ciemnobrązową kolorystykę. Nadustek ma głęboko wciśniętą lub pośrodkowo zaostrzoną tylną krawędź, tworzącą literę Y z pośrodkową bruzdą czoła. Czoło jest wokół panewek czułkowych gęsto punktowane. Czułki zazwyczaj są czarne, czasem u nasady rozjaśnione, dość krótkie jak na tomanka. Trzy ich początkowe człony na przednich powierzchniach gęsto porośnięte są długimi, grubymi, półwzniesionymi lub pokładającymi się szczecinkami bladej barwy. Narządy gębowe cechują się nieszczególnie szerokimi u nasady i pozbawionymi środkowego ząbka żuwaczkami o rozwartych kątach zewnętrznych.
Przedplecze jest ciemnobrązowe do czarnego. Pokrywy mają tło pomarańczowe, rzadziej żółte, a na nim dwie pośrodkowe czarne plamki oraz zaczernioną wierzchołkową trzecią część. Powierzchnia pokryw jest gęsto porośnięta grubymi, pokładającymi się lub na szczytach odstającymi włoskami ciemnej barwy, a na barkach od nasadowej krawędzi do środka długości pokryw także długimi, białymi szczecinkami. Odnóża są czarne, czasem z jaśniejszymi goleniami i stopami. Mają krótkie, wyraźnie maczugowato zgrubiałe uda.
Odwłok zwykle jest ciemny, ale bywa też pomarańczowy. Spód jego porastają gęste, długie, pokładające się do półwzniesionych, białe do szarych szczecinki.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla tereny suche i wyżej położone. Larwy przechodzą rozwój w łyku i drewnie Juniperus osteosperma, Juniperus occidentalis i cyprysów. Osobniki dorosłe spotykano także na innych gatunków jałowców oraz na sekwojach i żywotnikach.
Gatunek nearktyczny, zamieszkujący zachód Stanów Zjednoczonych. Podawany jest z Idaho, Oregonu, Kalifornii, Uty, Arizony, Nevady, Oklahomy, Teksasu i Nowego Meksyku.
Przypisy
Kategoria:Kózkowe Kategoria:Chrząszcze Stanów Zjednoczonych Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1924 roku Kategoria:Fauna endemiczna Stanów Zjednoczonych