Katarzyna Łucja Siuzdak z domu Szybowska (ur. 1984 w Kościerzynie) – polska biotechnolożka, chemiczka, popularyzatorka nauki.
Życiorys Katarzyna Siuzdak w latach 2003–2008 studiowała na Politechnice Gdańskiej, uzyskując tytuł magistra inżyniera biotechnologii. W latach 2005–2008 w ramach indywidualnego toku studiów równolegle uczyła się na Uniwersytecie Gdańskim i na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej. W 2011 odbyła staż w . W 2012 doktoryzowała się na Politechnice Gdańskiej w dziedzinie nauk technicznych, dyscyplina technologia chemiczna, na podstawie napisanej pod kierunkiem Anny Lisowskiej-Oleksiak dysertacji Synteza i właściwości domieszkowanego niemetalami ditlenku tytanu jako materiału elektrodowego aktywnego w świetle widzialnym. W 2017 otrzymała stopień doktor habilitowanej nauk technicznych, przedstawiwszy osiągnięcie Otrzymywanie, modyfikacja i charakterystyka warstw nanorurek ditlenku tytanu o wysokiej fotoaktywności i pojemności elektrycznej. W 2025 nadano jej tytuł profesora nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie inżynieria mechanicznaPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 lipca 2025 r. nr 115.11.2025 w sprawie nadania tytułu profesora ()..
W 2012 rozpoczęła pracę w Ośrodku Techniki Plazmowej i Laserowej Instytutu Maszyn Przepływowych im. Roberta Szewalskiego Polskiej Akademii Nauk. Od 2018 tamże kierowniczka Pracowni Materiałów Funkcjonalnych oraz profesorka IMP PAN.
Jest laureatka stypendium START Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej i Stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla Wybitnych Młodych Naukowców. W 2023 r. otrzymała Nagrodę Naukową im. prof. W. Nernsta za osiągnięcie techniczne.
Jest specjalistką w obszarze nanotechnologii, ze szczególnym uwzględnieniem właściwości elektrochemicznych oraz fotoelektrochemicznych syntezowanych materiałów. Wraz ze swoim zespołem prowadzi badania w zakresie wytwarzania i modyfikacji uporządkowanych nanostruktur ditlenku tytanu, dwuwymiarowych węglików metali znanych jako MXene oraz złącz nieorganiczno-organicznych przeznaczonych do urządzeń do fotokonwersji i wykrywania ważnych cząsteczek metodami nieinwazyjnymi, m.in. glukozy, dopaminy, witaminy C czy izatyny. Opracowała wiele unikalnych metod modyfikacji uporządkowanych nanostruktur, m.in. poprzez domieszkowanie wybranymi niemetalami i z użyciem wiązki laserowej. Była kierowniczką licznych projektów finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki: Sonata, Sonata-BIS, Ceus-Unisono, OPUS Lap. Obecnie stoi na czele międzynarodowego projektu M.ERA-NET "Innovative nano-carbon based electrochemical monitoring of female hormone". Aktywnie współpracuje z licznymi grupami badawczymi, z m.in. University of Erlangen–Nuremberg, Universita Degli Studi Di Roma, Department of Mechanical Engineering University of California, University of South Bohemia, European Institute of Membranes (IEM) University of Montpellier.
Jako popularyzatorka nauki prowadzi wraz z profile na TikToku profesorka.kasia (48 tys. obserwujących w grudniu 2025) oraz Instagramie science_mission (141 tys. obserwujących w grudniu 2025), a także stronę Science Mission. W 2023 otrzymały wyróżnienie w kategorii „Media” w XIX edycji konkursu Popularyzator Nauki oraz nagrodę POP Science Festiwalu Nauki w Katowicach.
Matka dwóch synów.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Politechniki Gdańskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Kościerzynie Kategoria:Polscy biotechnolodzy Kategoria:Polscy popularyzatorzy nauki Kategoria:Pracownicy instytutów naukowych PAN Kategoria:Urodzeni w 1984